روش های رایج بازرسی برای نقاط لحیم کاری آهن لحیم کاری
وقتی کار جوشکاری را تمام کردیم. بررسی کیفیت اتصالات لحیم کاری، تعمیر و تعمیر جوشکاری ضروری است. معمولاً اتصالات لحیم کاری که استانداردهای زیر را رعایت می کنند، اتصالات لحیم کاری واجد شرایط در نظر گرفته می شوند:
(1) اتصالات لحیم کاری به شکل یک قوس داخلی (مخروطی) هستند.
(2) اتصالات لحیم کاری کلی باید کامل، صاف، عاری از سوراخ سوزنی و لکه های رزین باشد.
(3) اگر لید و پین وجود داشته باشد، طول پین های آشکار آنها باید بین 1-1.2 میلی متر باشد.
(4) شکل پاهای قطعه نشان می دهد که قلع سیالیت خوبی دارد.
(5) لحیم کاری کل موقعیت قلع و پا و قطعات را پوشش می دهد.
اتصالات لحیم کاری که استانداردهای فوق را ندارند جزو اتصالات لحیم کاری فاقد صلاحیت محسوب می شوند و نیاز به تعمیر مجدد دارند.
(1) جوش کاذب: به نظر می رسد که جوش داده شده است اما جوش داده نشده است. دلیل اصلی آن پد و پین است
کثیف شار ناکافی یا زمان گرمایش ناکافی.
(2) اتصال کوتاه: قطعات دارای پین توسط لحیم کاری اضافی بین پین ها اتصال کوتاه می شوند. همچنین شامل سرباره قلع باقی مانده است که پین ها را به پین ها کوتاه می کند.
(3) آفست: به دلیل موقعیت نادرست دستگاه قبل از لحیم کاری، یا اشتباهات انجام شده در حین لحیم کاری، پین ها در ناحیه پد مشخص شده نیستند.
(4) قلع کمتر: قلع کمتر به این معنی است که نقطه قلع آنقدر نازک است که نمی تواند پوست مسی قطعه را کاملاً بپوشاند، که بر روی اتصال و اثر تثبیت تأثیر می گذارد.
(5) قلع زیاد: پاهای قطعه کاملاً با قلع پوشانده شده است، یعنی قوس بیرونی تشکیل می شود، به طوری که شکل قطعه و موقعیت پد دیده نمی شود و نمی توان تشخیص داد که آیا قطعه و پد به خوبی قلع بندی شده است. .
(6) گلوله های لحیم کاری و سرباره قلع: توپ های لحیم کاری اضافی و سرباره قلع که به سطح PCB متصل شده اند باعث اتصال کوتاه پین های کوچک می شوند.
