هنگام استفاده از آشکارسازهای گاز قابل احتراق باید به جنبه های زیر توجه کنیم:

هنگام استفاده از آشکارسازهای گاز قابل احتراق باید به جنبه های زیر توجه کنیم:

1) اولین قدم در استفاده از آشکارساز گازهای قابل احتراق، شناسایی نقاط نشتی دستگاه، تجزیه و تحلیل جهت نشتی، فشار و سایر عوامل است. در همان زمان، نقشه توزیع موقعیت پروب آنها را ترسیم کنید و آنها را بر اساس شدت نشتی به سه سطح طبقه بندی کنید: سطح I، سطح II و سطح III.

(2) بر اساس چگالی گاز نشت‌شده و روند جریان هوا، نمودار روند جریان سه‌بعدی نشتی سنتز می‌شود و یک برنامه تنظیم اولیه در موقعیت پایین دست جریان آن ساخته می‌شود.

(3) بر اساس عوامل خاص مانند جهت باد و جهت جریان هوا در محل، جهت نشت گاز قابل احتراق را در صورت وجود مقدار زیادی نشت تعیین کنید.

(4) بررسی کنید که آیا وضعیت نشتی نقطه نشتی ریز نشت یا جت است. اگر نشتی جزئی باشد، محل نقطه باید به نقطه نشتی نزدیکتر باشد. اگر به شکل جت باشد، باید کمی از نقطه نشتی فاصله داشته باشد. با در نظر گرفتن این عوامل، برنامه نهایی برای راه اندازی سایت تدوین شده است. به این ترتیب می توان مقدار و تنوعی را که باید خریداری کرد، تخمین زد.

(5) برای مکان هایی با نشت گاز هیدروژن، آشکارسازها باید روی سطح صاف بالای نقطه نشت نصب شوند.

(6) اگر احتمال نشت گاز قابل احتراق قابل توجه در محل وجود دارد، یک نقطه تشخیص باید طبق مقررات مربوطه هر 10-20 متر ایجاد شود. برای تلمبه های کوچک و ناپیوسته باید به احتمال نشت گاز قابل احتراق توجه شود و در خروجی هوای پایین دتکتور تعبیه شود.

(7) برای محیط های باز که در آن گازهای قابل احتراق پخش و فرار می کنند، فقدان شرایط تهویه خوب می تواند به راحتی باعث شود که محتوای گاز قابل احتراق در قسمت خاصی از هوا به غلظت حد انفجار پایین تر نزدیک شود یا به آن برسد، که نمی توان آن را نادیده گرفت.

(8) هنگام استفاده از آشکارساز گاز قابل احتراق برای رسانه هایی با چگالی گاز بیشتر از هوا، آشکارساز باید در یک صفحه زیر نقطه نشتی نصب شود و در عین حال به ویژگی های محیط اطراف توجه شود.