سنسورهای گاز را می توان بر اساس اصول کارشان به سه دسته عمده طبقه بندی کرد:
حسگرهای گاز با استفاده از خواص فیزیکی و شیمیایی، مانند نیمه هادی (کنترل شده سطح، کنترل حجم، بر اساس پتانسیل سطح)، بر اساس احتراق کاتالیزوری، بر اساس هدایت حرارتی جامد، و غیره. سنسورهای گاز با استفاده از خواص فیزیکی مانند هدایت حرارتی، تداخل نوری، جذب فروسرخ، و غیره. الکترود یون دیافراگم، الکترولیت ثابت و... با توجه به خطرات، گازهای سمی و مضر را به دو دسته گازهای قابل احتراق و گازهای سمی طبقه بندی می کنیم. با توجه به خواص و خطرات مختلف آنها، روش های تشخیص آنها نیز متفاوت است.
گازهای قابل احتراق گازهای خطرناکی هستند که معمولاً در محیطهای صنعتی مانند پتروشیمیها با آن مواجه میشوند و عمدتاً از گازهای آلی مانند آلکانها و گازهای معدنی خاصی مانند مونوکسید کربن تشکیل شدهاند. انفجار گازهای قابل احتراق باید شرایط خاصی را داشته باشد که عبارتند از: غلظت معینی از گاز قابل احتراق، مقدار معینی اکسیژن و منبع آتش با حرارت کافی برای احتراق آنها، یک پروب سنسور رطوبت، یک لوله گرمایش الکتریکی فولادی ضد زنگ، یک سنسور PT100، یک شیر برقی سیال، یک شیر برقی سیال، یک هیتر حرارتی کولر و یک آلومینیم. اینها سه عنصر انفجار هستند (همانطور که در مثلث انفجار در شکل سمت چپ بالا نشان داده شده است) که ضروری هستند. به عبارت دیگر عدم وجود هر یک از این شرایط باعث آتش سوزی یا انفجار نخواهد شد. هنگامی که گازهای قابل احتراق (بخار، غبار) و اکسیژن با هم مخلوط می شوند و به غلظت معینی می رسند، وقتی در معرض منبع آتش با دمای معین قرار می گیرند، منفجر می شوند. ما به غلظتی که در آن گازهای قابل احتراق هنگام قرار گرفتن در معرض منبع آتش منفجر می شوند به عنوان حد غلظت مواد منفجره اشاره می کنیم که به اختصار حد انفجاری نامیده می شود که به طور کلی بر حسب درصد بیان می شود.
در واقع، این مخلوط لزوماً در هیچ نسبت اختلاط منفجر نمی شود و به محدوده غلظتی نیاز دارد. ناحیه سایه دار که در شکل سمت راست بالا نشان داده شده است. هنگامی که غلظت گاز قابل احتراق کمتر از LEL (حداقل حد انفجار) (غلظت گاز قابل احتراق ناکافی) و بالاتر از UEL (حداکثر حد انفجار) (اکسیژن ناکافی) باشد، هیچ انفجاری رخ نخواهد داد. LEL و UEL گازهای قابل احتراق مختلف متفاوت است (به مقدمه در شماره هشتم مراجعه کنید) که باید هنگام کالیبراسیون ابزارها مورد توجه قرار گیرد. به دلایل ایمنی، معمولاً زمانی که غلظت گاز قابل احتراق در 10٪ و 20٪ LEL است، که در آن 10٪ LEL است، باید زنگ هشدار صادر کنیم. یک هشدار هشدار ایجاد کنید، در حالی که 20٪ LEL هشدار خطر نامیده می شود. به همین دلیل است که آشکارساز گازهای قابل احتراق را آشکارساز LEL می نامیم. لازم به ذکر است که 100% نمایش داده شده در آشکارساز LEL نشان دهنده رسیدن غلظت گاز قابل احتراق به 100% حجم گاز نیست، بلکه به 100% LEL می رسد که معادل کمترین حد انفجاری گاز قابل احتراق است. اگر متان باشد، 100% LEL{16}}% غلظت حجمی (VOL). در حین کار، آشکارسازی که این گازها را با استفاده از روش LEL اندازه گیری می کند، آشکارساز احتراق کاتالیستی رایج است.
اصل آن یک پل دوگانه (که معمولاً به عنوان پل وتستون شناخته می شود) واحد تشخیص است. یک ماده احتراق کاتالیزوری روی یکی از پل های سیمی پلاتینی پوشیده شده است. صرف نظر از گاز قابل اشتعال، تا زمانی که بتوان آن را توسط الکترود مشتعل کرد، مقاومت پل سیمی پلاتین به دلیل تغییرات دما تغییر می کند. این تغییر مقاومت متناسب با غلظت گاز قابل اشتعال است و غلظت گاز قابل اشتعال را می توان از طریق سیستم مدار دستگاه و ریزپردازنده محاسبه کرد.
