تحلیل مختصر اصول فنی آشکارسازهای گاز
1. سنسورهای الکتروشیمیایی:
-سنسورهای الکتروشیمیایی با قرار دادن گاز هدف در معرض الکترود خاصی، جریانی متناسب با غلظت گاز تولید میکنند. آنها عمدتا برای تشخیص گازهای سمی و اکسیژن استفاده می شوند.
2. سنسور مادون قرمز (IR):
-سنسورهای مادون قرمز از ویژگیهای جذب گازهای هدف به سمت طول موجهای خاص نور مادون قرمز استفاده میکنند. سنسور نور مادون قرمز ساطع می کند و سپس شدت نور عبوری از گاز را اندازه گیری می کند. کاهش شدت نور غلظت گاز را منعکس می کند.
3. سنسورهای نیمه هادی اکسید فلز (MOS):
-سنسورهای MOS از یک لایه نیمه هادی اکسید فلزی حساس برای تشخیص گازها استفاده می کنند. هنگامی که این لایه در معرض گازهای خاصی قرار می گیرد، مقاومت الکتریکی آن تغییر می کند و حضور و غلظت گاز را آشکار می کند.
4. سنسور احتراق کاتالیزوری:
-این حسگرها یک عنصر حساس به گاز قابل احتراق دارند که در صورت وجود گاز می سوزد. افزایش دما یا تغییر مقاومت ناشی از این احتراق برای تعیین غلظت گاز استفاده می شود.
5. تشخیص فوتیونیزاسیون (PID):
-حسگرهای PID از نور فرابنفش برای یونیزه کردن نمونههای گاز استفاده میکنند. سپس جریان یون های آزاد شده از گاز را که متناسب با غلظت گاز است اندازه گیری می کند.
6. آشکارساز سرعت صدا:
-این حسگرها از این ویژگی استفاده میکنند که گازهای مختلف باعث انتشار صدا با سرعتهای متفاوت میشوند. اندازه گیری سرعت انتشار صوت می تواند برای تعیین حضور و غلظت گازهای خاص استفاده شود.
7. آنالیز کروماتوگرافی:
-در دستگاههای پیچیدهتر، نمونههای گاز را میتوان با کروماتوگرافی گازی تجزیه و تحلیل کرد که میتواند چندین جزء گاز را جدا و اندازهگیری کند.
نتیجه گیری:
انتخاب آشکارساز گاز معمولاً به کاربرد، حساسیت مورد نیاز، زمان پاسخگویی مورد نیاز و نوع گاز خاصی که ممکن است رخ دهد بستگی دارد. درک اصول فنی مختلف می تواند به انتخاب مناسب ترین آشکارساز گاز برای یک کاربرد خاص کمک کند. فناوری دائماً در حال تحول همچنین به این معنی است که آشکارسازهای گاز آینده ممکن است دقیق تر، قابل اعتمادتر و چند منظوره شوند.
