5-روش مرحله ای برای لحیم کاری صحیح با آهن لحیم کاری برقی
1. یک خراش
تراشیدن به معنای تمیز کردن سطح فلزی است که باید قبل از جوشکاری جوش داده شود. می توانید از چاقو، تیغه اره فولادی و غیره استفاده کنید تا لایه اکسید، لکه روغن یا رنگ عایق روی سطح جوش را بتراشید (یا با کاغذ سنباده ریز سمباده بزنید یا با یک پاک کن درشت پاک کنید). تا زمانی که سطح فلز جدید نمایان شود. برد مدار چاپی خودساخته همچنین باید قبل از لحیم کاری، طرف فویل روکش مسی را با سنباده ریز یا کاغذ سنباده آب صیقل دهد. "خراش دادن" یک مرحله کلیدی برای اطمینان از کیفیت جوش است، اما اغلب توسط مبتدیان نادیده گرفته می شود. اگر سوهان در جای خود نباشد، قلع‌کشی و جوشکاری خوب نخواهد بود. لازم به ذکر است که برخی از سرنخ های اجزا با نقره، طلا یا قلع اندود شده اند. تا زمانی که اکسیده یا پوست کنده نشده باشند، نیازی به تراشیدن آنها نیست. در صورت وجود کثیفی روی سطح، می توان آن را با یک پاک کن خشن پاک کرد. انتخاب پاک کن خشن با یک پاک کن بزرگ برای نقاشی بهترین کار را دارد. برخی از سرب‌های پین‌های تریود کریستالی با روکش طلا و غیره، پس از خراشیدن پوشش، به سختی با قلع روکش می‌شوند. مهم نیست که چه نوع "خراشی" اتخاذ می شود، لازم است به چرخش مداوم پین های اجزا برای تمیز کردن اطراف پین ها توجه شود.
2. آبکاری دوم
آبکاری برای میناکاری قطعاتی است که قرار است لحیم شوند. پس از "خراش دادن" پین های اجزاء، سر سیم ها و سایر قطعات لحیم کاری، باید بلافاصله مقدار مناسبی از فلاکس اعمال شود و یک لایه نازک قلع باید با یک آهن لحیم کاری برقی آبکاری شود تا از اکسید شدن مجدد سطح و بهبود وضعیت جلوگیری شود. قابلیت لحیم کاری قطعات ارتباط جنسی. لایه لحیم کاری آبکاری شده باید نازک و یکنواخت باشد، بنابراین هر بار مقدار قلع روی نوک هویه نباید زیاد باشد. برای قطعاتی مانند دیودهای کریستالی و ترانزیستورهایی که از گرما می ترسند، باید از موچین یا انبر سوزنی استفاده کنید تا ریشه پین سربی را ببندید تا گرما دفع شود و سپس آن را قلع ورق کنید. قلع بندی قطعات یک مرحله فرآیند مهم برای جلوگیری از خطرات پنهان مانند لحیم کاری کاذب و لحیم کاری کاذب در فناوری لحیم کاری است و نباید شلخته باشد.
3. سه تست
این آزمایش برای بررسی قطعاتی است که قلع‌بندی شده‌اند تا ببینیم آیا قطعات در دمای بالای آهن لحیم کاری دارای جوش، تغییر شکل، جوشکاری (اتصال کوتاه) و غیره هستند یا خیر. برای قطعاتی مانند خازن ها، ترانزیستورها و مدارهای مجتمع، باید از مولتی متر استفاده کرد تا بررسی شود که آیا کیفیت آنها قابل اطمینان است یا خیر، و قطعاتی که کیفیت نامطمئن دارند یا آسیب دیده اند نباید دوباره استفاده شوند.
4. چهار جوش
لحیم کاری عبارت است از لحیم کردن اجزای واجد شرایط "آزمایشی" به برد مدار چاپی یا موقعیت تعیین شده در صورت لزوم. هنگام لحیم کاری، باید به دما و زمان لحیم کاری آهن لحیم کاری تسلط داشته باشید. اگر دما خیلی کم باشد و زمان خیلی کوتاه باشد، سطح قلع لحیم کاری شده دارای دم های سوراخ مانند خواهد بود، سطح صاف نیست یا حتی بقایای کشک لوبیا خواهد بود. پس از تبخیر، مقدار مشخصی شار بین لحیم کاری و فلز باقی می ماند. پس از خنک شدن، لحیم کاری و سطح فلز توسط شار (کلوفون) گیر کرده و با کمی نیروی از هم جدا می شوند. این به اصطلاح لحیم کاری کاذب است.
علاوه بر این، هنگامی که دمای آهن لحیم کاری بسیار پایین است، مشتاق لحیم کاری می شود و قلع روی محل اتصال لحیم کاری بسیار آهسته ذوب می شود. قطعات آسیب دیده (مانند ذوب شدن بسته پلاستیکی خازن، تغییر مقاومت مقاومت ها در اثر گرما و ...) به خصوص ترانزیستورها که با گرم شدن هسته بالای 100 درجه آسیب می بینند. برعکس، اگر دمای آهن لحیم کاری بیش از حد بالا باشد و زمان لحیم کاری طولانی تر باشد، سطح لحیم کاری اکسید می شود، جریان لحیم کاری پخش می شود و اتصالات لحیم کاری قلع کافی را نمی خورد. تنها مقدار کمی لحیم کاری، سرنخ های قطعه را به سطح فلز متصل می کند و مقاومت تماس بسیار کم خواهد بود. اگر بزرگ باشد به محض کشیدن قطع می شود. این به اصطلاح لحیم کاری مجازی است. اینکه آیا دمای اتو لحیم کاری برقی مناسب است یا خیر را می توان با توجه به مدت زمان قلع کاری سر لحیم کاری و میزان لحیم کاری متصل به سر، قضاوت کرد. طول زمان جوش باید اطمینان حاصل کند که اتصالات لحیم کاری صاف و روشن هستند، معمولاً 2 تا 3 ثانیه، و اتصالات لحیم کاری کمی بزرگتر نباید از 5 ثانیه تجاوز کنند. ترانزیستورهای جوشکاری و سایر قطعات آسیب پذیر هنوز مانند زمان قلع کاری هستند، از موچین، انبر سوزنی و غیره برای بستن ریشه پین برای کمک به دفع گرما استفاده کنید.
علاوه بر این، مقدار لحیم کاری باید مناسب باشد. برای چسباندن محل اتصال لحیم کاری از لحیم کاری زیاد استفاده نکنید. طرح کلی سیم سربی را می توان به طور مبهم از سطح قلع محل اتصال لحیم تشخیص داد و شکل آتشفشانی که از کناره اتصال لحیم کاری دیده می شود یک اتصال لحیم کاری واجد شرایط است. نقطه. هنگام لحیم کاری با آهن لحیم کاری دستی، از نوک لحیم کاری برای مالش دادن سطح لحیم کاری به عقب و جلو و یا دست زدن به آن استفاده نکنید. در واقع، تا زمانی که سطح تماس بین قسمت قلع‌شده نوک آهن لحیم کاری و سطح لحیم کاری افزایش یابد، می‌توان گرما را به طور موثر از نوک آهن لحیم کاری به محل اتصال لحیم کاری منتقل کرد. بخش لازم به ذکر است که پس از اتمام لحیم کاری و خارج شدن هویه لحیم کاری، صبر کنید تا لحیم کاری روی محل اتصال لحیم کاملاً جامد شود (4 تا 5 ثانیه) و سپس موچین یا دست هایی که قطعه را ثابت می کند، شل کنید، در غیر این صورت سرب ممکن است سیم قسمت جوش داده شده بیرون بیاید یا سطح محل اتصال لحیم کاری مانند بقایای توفو باشد. پس از جوشکاری، اگر متوجه شدید که دم محل اتصال لحیم بیرون کشیده شده است، از نوک اتو لحیم برقی برای فرو بردن رزین استفاده کنید و سپس جوش را تعمیر کنید تا آن را از بین ببرید.
اگر لبه ها و گوشه های تفاله وجود داشته باشد به این معنی است که زمان جوش بسیار طولانی است و لازم است زباله ها را جدا کرده و مجدداً جوش دهید. اجزای روی برد مدار چاپی باید آویزان شده و سپس لحیم شوند. بین بدنه قطعه و سطح برد مدار باید 2 تا 4 میلی متر فاصله باشد و به سطح برد نزدیک نباشد. ترانزیستور باید بالاتر باشد. برای قطعات بزرگتر، سیم سرب را می توان پس از وارد کردن در سوراخ تخته مدار، 90 درجه در جهت نوار فویل مسی مدار خم کرد و طول آن را 2 میلی متر باقی گذاشت و قبل از جوشکاری صاف کرد تا سفتی افزایش یابد. هنگام جوشکاری دستگاه های امپدانس ورودی بالا مانند مدارهای مجتمع، اگر اتصال قابل اعتماد بین پوسته آهن لحیم کاری و زمین را نمی توان تضمین کرد، می توانید پس از جدا کردن دوشاخه برق آهن لحیم کاری از گرمای باقیمانده برای جوش استفاده کنید. هنگام لحیم کاری بردهای مدار چاپی نیز می توان ابتدا مقاومت ها را وارد کرد و پس از جوشکاری نقطه به نقطه از انبردست یا میخ گیر برای بریدن طول اضافی سرب ها استفاده کرد و سپس قطعات بزرگتر مانند خازن ها را لحیم کرد. در نهایت آنها را لحیم کنید. ترانزیستورهای مقاوم در برابر حرارت و آسیب پذیر، مدارهای مجتمع و غیره.
5. پنج چک
بازرسی برای بررسی کیفیت جوش مدار جوش داده شده است. در اتصالات لحیم کاری نباید جوش کاذب، جوش مجازی، مدار باز و اتصال کوتاه وجود داشته باشد، به خصوص اینکه پین های اجزای قطبی مانند خازن های الکترولیتی و ترانزیستورها به درستی جوش داده شده باشند. کیفیت جوش را می توان بر اساس رنگ و براقیت اتصالات لحیم کاری، میزان انتشار و میزان لحیم کاری قضاوت کرد. جوش خوب، اتصالات لحیم کاری دارای درخشش سفید روشن منحصر به فردی هستند که بر اساس تجربه در یک نگاه قابل مشاهده است. اگر رنگ و درخشندگی لحیم کاری لکه دار باشد یا سطح آن ناهموار باشد، نشان دهنده جوش ضعیف است.
تجمع بیش از حد لحیم کاری نه تنها به هدف مورد انتظار افزایش مقاومت مکانیکی دست نمی یابد، بلکه خطر لحیم کاری مجازی و برخورد با اتصالات لحیم کاری مجاور (اتصال کوتاه) را نیز ایجاد می کند. در صورتی که میزان لحیم کاری کافی نباشد. در این حالت در مرحله اولیه جوشکاری به راحتی نمی توان عیب و نقصی را مشاهده کرد اما پس از مدتی ممکن است در اثر لرزش یا تکان از بین برود. برای اتصالات لحیم کاری بد مشکل، باید اقدامات جوشکاری تعمیری انجام شود تا کیفیت جوش رضایت بخش باشد.
