فستیوال بهار، یعنی سال نو قمری چینی، که معمولاً با نامهای «جشن بهار»، «سال نو»، «نیان» و غیره شناخته میشود، همچنین با نامهای «گو نیان» و «نیان» نیز شناخته میشود، مجموعهای از قدیمی و جدید است. عبادت خدایان و اجداد، دعا برای خوش شانسی و ارواح شیطانی، گردهمایی خانواده، جشن گرفتن سرگرمی و غذا خوردن به عنوان یکی از جشنواره های عامیانه.
جشنواره بهار دارای تاریخ طولانی است، از زمان های قدیم به دعا برای آغاز سال تکامل یافته است. همه چیز در این روز، این است جد، دعا، عبادت روز Fazu، گزارش شروع معکوس نیز. خاستگاه جشنواره بهار حاوی مفاهیم عمیق فرهنگی است که دارای ذخایر غنی تاریخی و فرهنگی در روند میراث و توسعه است. در طول جشنواره بهار، در سراسر کشور برای جشن گرفتن فعالیت های جشنواره بهار، با ویژگی های محلی قوی برگزار می شود. [1]
در زمان اولیه، با توجه به تغییر زمان، "دو دسته Huiyin" برای آغاز سال. "دسته سطل Huiyin" زمین به بهار باز می گردد، به پایان می رسد و دوباره آغاز می شود، همه چیز تجدید می شود و چرخه جدیدی به این ترتیب باز می شود. در جامعه کشاورزی سنتی، آغاز بهار از اهمیت زیادی برخوردار است، که تعداد زیادی فرهنگ مربوط به جشنواره سال نو را به دست آورده است. در توسعه تاریخی، اگرچه از تقویمهای متفاوتی استفاده میشود و تاریخ برگزاری اولین جشن متفاوت است، اما چارچوب جشنواره و بسیاری از آداب و رسوم عامیانه به ارث رسیده است. در دوران مدرن، مردم جشن بهار را در اولین روز از اولین ماه قمری برگزار می کنند، اما به طور کلی تا پانزدهمین روز از اولین ماه قمری پایان نمی یابد. [2] [64]
جشن بهار، مهمترین جشن سنتی ملت چین است. برخی کشورها و مناطق جهان نیز تحت تأثیر فرهنگ چینی رسم جشن بهار را دارند. طبق آمار ناقص، نزدیک به 20 کشور و منطقه جشنواره بهار چین را به عنوان تعطیلات قانونی برای کل یا بخشی از شهرهای تحت صلاحیت خود تعیین کرده اند. جشنواره بهار یکی از چهار فستیوال سنتی چینی است که همراه با روز جاروی مقبره، جشنواره قایق اژدها و جشنواره نیمه پاییز است.
رسم عامیانه جشنواره بهار توسط شورای دولتی تصویب شده است تا در اولین دسته از فهرست میراث فرهنگی ناملموس ملی گنجانده شود.
