چه نوع ردیاب های گاز قابل احتراق وجود دارد؟
1. ردیاب گاز قابل حمل قابل حمل:
به طور کلی از انتشار طبیعی برای تشخیص گازهای قابل اشتعال استفاده می کند و سنسورهای مورد استفاده در ردیاب نیز دارای حساسیت بالایی هستند. علاوه بر این ، بیشتر آشکارسازهای گاز قابل احتراق نیز از فناوری میکروکنترلر تعبیه شده استفاده می کنند ، و این ابزار را آسان می کند تا عملکرد و عملکردهای مختلفی داشته باشد ، که می تواند تا حدودی کارایی و دقت ردیاب را بهبود بخشد.
2. ردیاب گاز قابل احتراق پمپ مکش:
اصل تشخیص آن استفاده از پمپ مکش داخلی است که می تواند به سرعت غلظت گازهای قابل احتراق در محیط کار را اندازه گیری کند. و ردیاب گاز قابل احتراق پمپ مکش سنسورهای احتراق کاتالیزوری را اتخاذ می کند ، که همچنین در زمان واقعی نمایش داده های اندازه گیری روی صفحه نمایش و فشارهای دقیق زنگ صدا و نور وجود دارد و ضمانت کارگران را برای شناسایی موفقیت آمیز گازها در محیط های کار نامطلوب و در عین حال اطمینان از ایمنی شخصی فراهم می کند.
3. ردیاب گاز قابل احتراق آنلاین:
ساختار یک ردیاب گاز قابل احتراق آنلاین از زنگ هشدار و یک ردیاب گاز قابل احتراق تشکیل شده است. به طور کلی ، ما زنگ خطر تشخیص گاز را در اتاق وظیفه قرار می دهیم ، در حالی که ردیاب گاز قابل احتراق ثابت در مکانی نصب می شود که گاز مستعد نشت است. هنگامی که غلظت گاز بیش از حد طبیعی باشد ، ابزار به طور خودکار یک سیگنال هشدار را ارسال می کند و تجهیزات مانند دریچه های solenoid و فن های اگزوز را فعال می کند تا به طور خودکار خطرات پنهان را از بین ببرد.
اصل کار ردیاب گاز قابل احتراق
اصل ردیاب گاز قابل احتراق کاتالیزوری اندازه گیری گاز قابل احتراق با تغییر مقاومت ایجاد شده توسط گرم کردن سیم پلاتین فلزی نسوز است. هنگامی که گازهای قابل احتراق در محیط وارد آشکارساز می شوند ، واکنش اکسیداسیون (احتراق بی شعور) روی سطح سیم پلاتین رخ می دهد. گرمای ایجاد شده در این فرآیند باعث افزایش دمای سیم پلاتین می شود و باعث تغییر در مقاومت الکتریکی آن می شود. بنابراین ، هنگامی که ردیاب گاز قابل احتراق با درجه حرارت بالا و سایر عوامل ایجاد می شود که باعث تغییر در دمای سیم پلاتین در هنگام استفاده می شود ، مقاومت الکتریکی سیم پلاتین نیز تغییر می کند و داده های اندازه گیری شده نیز تفاوت های خاصی را نشان می دهد.
