هنگام کالیبره کردن سنسور آشکارساز گازهای قابل احتراق به چه نکاتی باید توجه کرد؟
آشکارساز گازهای قابل احتراق یک دستگاه تشخیص گاز است که غلظت نشت گازهای قابل احتراق را تشخیص می دهد. عمدتاً از حسگرها برای تشخیص انواع، ترکیبات و محتویات گازهای قابل احتراق موجود در محیط استفاده می کند. بنابراین برای کالیبراسیون سنسورهای آشکارساز گازهای قابل احتراق چه نکاتی باید مورد توجه قرار گیرد؟
(1) در اصل، گازهای نمونه استانداردی که توسط مترولوژی تایید شده و با گاز مورد آزمایش مطابقت دارند باید استفاده شوند. نقاط هشدار بسته به گاز نمونه استاندارد انتخاب شده برای همان محیط آزمایش شده متفاوت است.
(2) قبل از تأیید، محیط اطراف پروب هشدار گاز باید عاری از گازهای قابل اشتعال باشد. در صورت وجود گاز قابل احتراق، ابتدا باید پوشش باران برداشته شود، مقدار معینی از هوای تمیز پر شود و سپس گاز نمونه باید به طور مداوم وارد شود تا صحت آن بررسی شود.
(3) هنگامی که گاز آزمایش شده مخلوطی از هیدروکربن ها باشد، ایزوبوتان گاز نمونه و به دنبال آن پروپان است.
(4) برای مخلوطهای هیدروکربنی با گرمای بسیار متفاوت تولید شده در طی احتراق مخلوطهای غیر هیدروکربنی یا گازهایی با حد انفجار پایینتر، سوختهای تک جزئی در دسترس و پایدار مانند بوتان، ایزوبوتان، پروپان و غیره در صورت لزوم میتوانند به عنوان گازهای نمونه استفاده شوند. در این مرحله، محدوده زنگ هشدار را بر اساس یک رابطه تبدیل سیگنال تشخیص مشخص تنظیم کنید.
مسائل فوق که باید در کالیبراسیون حسگرهای آشکارساز گازهای قابل احتراق ذکر شوند در اینجا به اشتراک گذاشته شده است. آشکارسازهای گاز قابل احتراق را می توان با تجهیزات پیوندی مرتبط مرتبط کرد. در صورت نشتی در حین تولید کارخانه، ذخیره سازی و حمل و نقل، آنها می توانند اگزوز، قطع برق، اسپری و سایر سیستم ها را برای جلوگیری از انفجار، آتش سوزی، حوادث مسمومیت و در نتیجه بر تولید ایمنی تحت تاثیر قرار دهند.
