هنگام استفاده از آشکارساز گازهای قابل اشتعال، چه مسائلی به راحتی نادیده گرفته می شوند؟
آشکارساز گازهای قابل احتراق یک دستگاه تشخیص گاز است که غلظت نشت گازهای قابل احتراق را تشخیص می دهد. عمدتاً از حسگرها برای تشخیص انواع، ترکیبات و محتویات گازهای قابل احتراق موجود در محیط استفاده می کند. اما در کنار توجه به نگهداری و تعمیرات روزانه، آشکارسازهای گازهای قابل احتراق همیشه برخی از مسائل را در حین استفاده نادیده می گیرند. بنابراین هنگام استفاده از آشکارساز گازهای قابل احتراق، چه مسائلی به راحتی نادیده گرفته می شوند؟
استفاده از آشکارساز گاز قابل احتراق می تواند به راحتی مسائل زیر را نادیده بگیرد:
1. استفاده از آشکارسازهای گاز قابل احتراق یا آشکارسازهای گاز قابل احتراق قابل حمل در محیطهای اتمسفر با کمبود اکسیژن ممکن است منجر به نمایش گازهای قابل احتراق کمتر از غلظت واقعی شود. در مقابل، استفاده از یک آشکارساز گاز قابل احتراق در یک محیط غنی از اکسیژن ممکن است منجر به قرائت گازهای قابل احتراق بیشتر از غلظت واقعی شود.
هنگامی که ابزار گزارش غلظت گاز قابل احتراق "خارج از محدوده" را نشان می دهد، حسگر گاز قابل احتراق نیاز به کالیبره مجدد دارد. به عنوان مثال، در فرآیند استفاده از آشکارساز گاز قابل احتراق، محدوده اندازه گیری ابزار 0-100٪ LEL است. هنگامی که غلظت واقعی بالاتر از 100٪ باشد باعث ایجاد دامنه بیش از حد می شود. در این مرحله لازم است سنسور گاز را مجدد کالیبره کنید.
3. بخار آب یا سایر ناخالصی های شناخته شده در ترکیبات سیلیکونی ممکن است بر عملکرد طبیعی آشکارسازهای گاز قابل احتراق تأثیر بگذارد و در نتیجه خوانش کمتر از غلظت واقعی گاز باشد. اگر دستگاه در محیط بخار آب برای ترکیبات سیلیکونی استفاده می شود، لطفاً قبل از استفاده بعدی دستگاه را مجددا کالیبره کنید تا از اندازه گیری دقیق اطمینان حاصل کنید.
