محدوده ارزش واجد شرایط یک آشکارساز گاز چیست؟

محدوده ارزش واجد شرایط یک آشکارساز گاز چیست؟

1، مونوکسید کربن (CO)

مقدار آشکارساز مونوکسید کربن معمولاً در محدوده 0-50ppm نرمال در نظر گرفته می شود. هنگامی که غلظت از این محدوده فراتر رفت، ممکن است نشان دهنده نشت مونوکسید کربن یا وجود مونوکسید کربن تولید شده در اثر احتراق در محیط باشد و باید اقدامات فوری برای جلوگیری از حوادث انجام شود.

2، اکسیژن (O2)

مقدار آشکارساز اکسیژن در محدوده 19.5٪ تا 23.5٪ نرمال است. این محدوده عملکرد طبیعی عملکرد تنفسی انسان را تضمین می کند. غلظت اکسیژن کمتر از 19.5٪ ممکن است باعث ایجاد محیط های کم اکسیژن شود که بر کارایی کار و ایمنی زندگی تأثیر می گذارد. و محیط‌های غنی از اکسیژن بالای 23.5 درصد نیز دارای خطرات بالقوه‌ای هستند که باید توسط آشکارسازها به دقت نظارت شوند تا در سمت امن قرار گیرند.

3، سولفید هیدروژن (H2S)

محدوده ارزش واجد شرایط برای گازهای سمی و مضر مانند سولفید هیدروژن نسبتاً دقیق است، معمولاً بین 0-5ppm تنظیم می شود. هر وضعیتی که بیش از این حد مجاز باشد ممکن است تهدیدی جدی برای سلامت پرسنل باشد.

4، گاز قابل احتراق

برای گازهای قابل احتراق، مقادیر تشخیص آنها باید کمتر از حد انفجاری پایین (LEL) باشد تا ایمنی منطقه تولید تضمین شود. محدوده اندازه گیری یک آشکارساز گاز قابل احتراق معمولاً 0-100٪ LEL است. در کاربردهای عملی، آشکارسازهای گاز قابل احتراق با تنظیم مقادیر آلارم به هدف هشدار ابزار دست می یابند. طبق مقررات مربوطه، مقدار تنظیم هشدار سطح اول آشکارساز گازهای قابل احتراق باید کمتر یا مساوی 25% LEL و مقدار تنظیم هشدار سطح دوم کمتر یا مساوی 50% LEL باشد.

5، سایر گازهای سمی و مضر

علاوه بر گازهای فوق الذکر، گازهای سمی و مضر رایج نیز شامل آمونیاک، کلر، اکسید نیتریک و غیره می باشد که مقادیر این آشکارسازهای گاز باید در محدوده ایمن و معمولاً زیر 1ppm باشد.