تاثیر دما بر روی کنتورهای اکسیژن محلول چیست؟
حلالیت اکسیژن به دما، فشار و نمک های محلول در آب بستگی دارد. علاوه بر این، اکسیژن از طریق محلول سریعتر از غشاء پخش می شود. اگر سرعت جریان خیلی کند باشد، ممکن است تداخل ایجاد شود.
1. تأثیر دما: به دلیل تغییرات دما، ضریب انتشار غشاء و حلالیت اکسیژن هر دو تغییر میکنند و مستقیماً بر خروجی جریان الکترود اکسیژن محلول تأثیر میگذارند. ترمیستورها اغلب برای از بین بردن تأثیر دما استفاده می شوند. با افزایش دما، ضریب انتشار افزایش می یابد، اما در واقع حلالیت کاهش می یابد. تأثیر دما بر ضریب حلالیت a را می توان بر اساس قانون هنری و تأثیر دما بر ضریب انتشار غشایی را بر اساس قانون آرنیوس تخمین زد.
(1) ضریب حلالیت اکسیژن: به عنوان ضریب حلالیت a نه تنها تحت تأثیر دما، بلکه تحت تأثیر ترکیب محلول نیز قرار می گیرد. در فشار جزئی اکسیژن یکسان، غلظت واقعی اکسیژن اجزای مختلف نیز ممکن است متفاوت باشد. طبق قانون هنری، غلظت اکسیژن با فشار جزئی آن نسبت مستقیم دارد. برای محلول های رقیق، تغییر ضریب حلالیت a به دلیل تغییر دما حدود 2% در درجه است.
(2) ضریب انتشار غشاء: طبق قانون آرنیوس، رابطه بین ضریب حلالیت و دمای T C=KPo2 · exp (- /T) است. با فرض ثابت بودن K و Po2، می توان 2.3% در درجه را در 25 درجه محاسبه کرد. پس از محاسبه ضریب حلالیت a، ضریب انتشار غشاء را می توان با مقایسه نشانه های ابزار و مقادیر آنالیز آزمایشگاهی محاسبه کرد (در اینجا فرآیند محاسبه حذف شده است). ضریب انتشار غشاء 1.5٪ / درجه در 25 درجه است.
