ردیاب گاز چهار در یک چه گازهایی را می توان تشخیص داد؟

ردیاب گاز چهار در یک چه گازهایی را می توان تشخیص داد؟

1. آشکارساز گاز چهار در یک

من معتقدم همه می دانند که در استفاده از بسیاری از آشکارسازهای گاز، به دلیل گازهای تشخیص متفاوت، انواع مختلفی از آشکارسازها نیز وجود دارد. در این میان، ردیاب گاز چهار در یک، آشکارساز گازی است که در حال حاضر افراد زیادی از آن استفاده خواهند کرد. ، زیرا می تواند ما را در تشخیص گاز به طور همزمان پشتیبانی کند. بنابراین کدام چهار گاز توسط آشکارساز گاز چهار در یک شناسایی می شوند؟

آشکارساز گاز چهار در یک چهار گاز را به شرح زیر تشخیص می دهد:

گاز قابل احتراق (LEL)، اکسیژن (O2)، مونوکسید کربن (CO)، سولفید هیدروژن (H2S)

از آنجا که این چهار گاز گازهای رایجی هستند که در طول تولید یا عملیات ما تولید می شوند، بر ایمنی زندگی ما تأثیر می گذارند. دتکتور تک گاز چهار هسته ای با توجه به گازهای مختلف مجهز به سنسورهای مختلف گاز می باشد که نگهداری آن آسان بوده و برای نشت گازهای قابل اشتعال و سمی مناسب است.

آشکارساز گاز چهار در یک یک آشکارساز ترکیبی است که می تواند چندین گاز را تشخیص دهد و می تواند شاخص عددی چهار گاز یا یک گاز را همزمان نمایش دهد. هنگامی که یک شاخص گاز معینی که باید تشخیص داده شود در محدوده آلارم باشد، دستگاه به طور خودکار یک سری اقدامات هشدار، نور چشمک زن، لرزش و صدا را انجام می دهد.

به طور کلی، می توان آن را برای فضاهای بسته و نیمه بسته و همچنین بازرسی های ایمنی پس از رویداد در سایت خانه های آتش نشانی اعمال کرد. زمینه های کاربردی زیادی مانند نفت، صنایع شیمیایی، متالورژی، معدن، حفاظت از آتش، گاز، حفاظت از محیط زیست، برق، ارتباطات، کاغذ سازی، چاپ و رنگرزی، ذخیره سازی غلات، تامین آب شهری، تصفیه فاضلاب، مواد غذایی، علمی وجود دارد. تحقیقات، آموزش، دفاع ملی و سایر زمینه ها. کاربرد.

2. انواع فناوری تشخیص SMT

(1) بازرسی بصری دستی روشی برای تشخیص با چشم غیر مسلح است. محدوده تشخیص آن محدود است و می تواند اجزای از دست رفته، قطبیت مربع، مدل صحیح، پل زدن و اتصالات لحیم کاری جزئی را تشخیص دهد. از آنجایی که بازرسی بصری دستی به راحتی تحت تأثیر عوامل ذهنی انسانی قرار می گیرد، ناپایداری بالایی دارد. بازرسی بصری دستی هنگام برخورد با تراشه‌های 0603، 0402 و ریزپیچ حتی دشوارتر است، به‌ویژه زمانی که اجزای BGA در مقادیر زیاد استفاده می‌شوند، بازرسی بصری دستی برای بررسی کیفیت لحیم کاری تقریباً ناتوان است.

(2) آزمایش کاوشگر پرواز یک روش بازرسی ماشین است. از دو کاوشگر برای روشن کردن اجزا برای دستیابی به تشخیص استفاده می کند. می تواند نقص هایی مانند خرابی قطعات و عملکرد ضعیف را تشخیص دهد. این روش تست برای PCBهای پلاگین و PCBهای کم چگالی که با قطعات بالاتر از 0805 نصب شده اند نسبتاً مناسب است. با این حال کوچک شدن قطعات و تراکم بالای محصولات، کاستی های این روش تشخیص را آشکار می کند. برای 0402-قطعات سطح، به دلیل مساحت کوچک اتصالات لحیم کاری، پروب ها نمی توانند به طور دقیق متصل شوند، به خصوص برای محصولات الکترونیکی مصرفی با چگالی بالا، پروب ها نمی توانند اتصالات لحیم کاری را لمس کنند. علاوه بر این، نمی تواند PCB هایی را که از اتصالات الکتریکی مانند خازن ها و مقاومت های موازی استفاده می کنند، به طور دقیق اندازه گیری کند. بنابراین، با تراکم بالای محصولات و کوچک شدن اجزاء، آزمایش پروب پرنده کمتر و کمتر در کارهای آزمایشی واقعی استفاده می شود.

(3) تست بستر ICT سوزن یک تکنیک آزمایشی پرکاربرد است. مزیت آن این است که سرعت تست سریع است و برای یک تنوع و تعداد زیادی محصول مناسب است. با این حال، با غنی سازی انواع محصولات، بهبود تراکم مونتاژ و کوتاه شدن چرخه توسعه محصول جدید، محدودیت های آن بیش از پیش آشکار می شود. معایب آن عمدتاً به این صورت آشکار می شود: طراحی ویژه نقاط آزمایش و قالب های آزمایشی ضروری است، چرخه تولید طولانی است، قیمت گران است و زمان برنامه ریزی طولانی است. دشواری تست و عدم دقت تست ناشی از کوچک سازی اجزاء؛ پس از تغییر طراحی PCB، قالب های آزمایشی اصلی در دسترس نخواهند بود.

(4) تشخیص خودکار نوری AO یک روش تشخیص است که در سال های اخیر ظهور کرده است. تصاویری از قطعات یا PCB ها را از طریق عکاسی CCD به دست می آورد و سپس نقص ها و خرابی ها را از طریق پردازش کامپیوتری، تجزیه و تحلیل و مقایسه قضاوت می کند. مزایای آن عبارتند از: سرعت تشخیص سریع، زمان برنامه ریزی کوتاه، می توان در موقعیت های مختلف در خط تولید قرار داد، به راحتی عیب و نقص را در زمان پیدا کرد و تولید و بازرسی را در یک واحد ترکیب کرد. بنابراین، این یک روش تشخیص است که در حال حاضر به طور گسترده مورد استفاده قرار می گیرد. اما سیستم AOl دارای کاستی هایی از جمله عدم توانایی در تشخیص خطاهای مدار است و تشخیص اتصالات لحیم نامرئی قدرتی ندارد.

(5) تست عملکردی. ICT می تواند به طور موثر عیوب و خرابی های مختلفی را که در طول فرآیند مونتاژ SMT رخ می دهد پیدا کند، اما نمی تواند عملکرد سیستم متشکل از کل برد مدار PCB را از نظر سرعت ساعت ارزیابی کند. تست عملکردی می تواند آزمایش کند که آیا کل سیستم می تواند به هدف طراحی دست یابد یا خیر. واحد مورد آزمایش روی برد مدار را به عنوان یک بدنه عملکردی در نظر می گیرد، سیگنال های ورودی را به آن ارائه می دهد و سیگنال های خروجی را بر اساس الزامات طراحی بدنه عملکردی تشخیص می دهد. این نوع آزمایش برای اطمینان از عملکرد برد طبق طراحی انجام می شود. ساده ترین روش آزمایش عملکردی این است: برد مدار مخصوص یک دستگاه الکترونیکی مونتاژ شده را به مدار مناسب دستگاه وصل کنید و سپس ولتاژ اعمال کنید. اگر دستگاه به طور معمول کار کند، نشان می دهد که برد مدار واجد شرایط است. این روش ساده است و نیاز به سرمایه گذاری کمتری دارد، اما نمی تواند به طور خودکار عیب ها را تشخیص دهد