الزامات ارتفاع نصب دتکتورهای گاز قابل اشتعال چیست؟
اساس اصلی برای ارتفاع نصب: چگالی گاز
طبق استانداردهای ملی مانند GB 15322.3-2019 آشکارسازهای گاز قابل احتراق قسمت 3: آشکارسازهای گاز قابل احتراق قابل حمل برای مصارف صنعتی و تجاری، ارتفاع نصب آشکارسازهای گاز قابل احتراق باید بر اساس چگالی گاز تنظیم شود. تفاوت های قابل توجهی در موقعیت انتشار و تجمع گازهای قابل احتراق با چگالی های مختلف در فضا پس از نشتی وجود دارد که عنصر اصلی در تعیین ارتفاع نصب است.
مشخصات ارتفاع نصب تحت چگالی گازهای مختلف
1. گازهای قابل احتراق با چگالی کمتر از هوا
هنگامی که چگالی گاز قابل احتراق کمتر از چگالی هوا باشد، گاز نشت شده به سمت بالا شناور می شود و در بالای فضا جمع می شود. در این مرحله، باید 0.5-2 متر بالاتر از منبع رهاسازی نصب شود. به عنوان مثال، جزء اصلی گاز طبیعی، متان، چگالی کمتری نسبت به هوا دارد. در منطقه ای که خطوط لوله گاز گذاشته می شود، نصب آشکارسازها در فضای بالای خط لوله می تواند به سرعت گاز متان نشت کرده را بگیرد و قبل از رسیدن غلظت به آستانه خطرناک، زنگ خطر را ایجاد کند و زمان برای واکنش اضطراری بخرد.
2. گازهای قابل احتراق با چگالی بیشتر از هوا
اگر چگالی گاز قابل احتراق بیشتر از چگالی هوا باشد، پس از نشت در نزدیکی زمین فرو می‌رود و جمع می‌شود. در چنین مواردی، آشکارساز باید در محدوده ارتفاع 30-60 سانتی متر از سطح زمین نصب شود. اجزایی مانند پروپان و بوتان در گاز مایع دارای چگالی بالاتری نسبت به هوا هستند. هنگامی که در این ارتفاع در مناطق مخزن ذخیره گاز مایع و سایت های استفاده از گاز نصب می شوند، می توانند نشت گاز را به دقت بررسی کنند و هشدارهای به موقع در مورد خطرات احتمالی ارائه دهند.
اقدامات احتیاطی برای نصب گازهای خاص
1. هیدروژن نه تنها چگالی کمتری نسبت به هوا دارد، بلکه متعلق به گازهای بسیار قابل اشتعال و انفجاری است که در اثر الکتریسیته ساکن به شدت مستعد انفجار هستند. بنابراین، هنگام نصب آشکارساز هیدروژن، لازم است اطمینان حاصل شود که تجهیزات دارای عملکرد ایمنی ذاتی ضد انفجار هستند و محل نصب باید دور از مناطقی باشد که ممکن است الکتریسیته ساکن ایجاد کنند، مانند اجتناب از تماس مستقیم با خطوط لوله و تجهیزات فیبر شیمیایی برای کاهش خطر تجمع الکتریسیته ساکن.
2. اگرچه مونوکسید کربن چگالی مشابه هوا دارد، اما اغلب در سناریوهای عملی به دلیل احتراق ناکافی تولید می شود. هنگام نصب آشکارساز مونوکسید کربن، لازم است از مناطقی مانند خروجی اگزوز خودروها که مستعد تداخل متقابل هستند اجتناب شود تا از هشدارهای اشتباه ناشی از مونوکسید کربن در اگزوز جلوگیری شود و اطمینان حاصل شود که نتایج تشخیص واقعاً منعکس کننده غلظت مونوکسید کربن تولید شده توسط نشت در محیط است.
3. در یک محیط گاز مرکب، زمانی که گازهای قابل احتراق متعدد در محیط شناسایی می شوند، لازم است اشیاء تشخیص هر سنسور شفاف شده و مقدار هشدار بر اساس گاز با بیشترین خطر تنظیم شود. در عین حال، بر اساس ویژگی های چگالی گازهای مختلف، موقعیت های نصب ابزارها به طور معقولی برای دستیابی به نظارت جامع گازهای متعدد توزیع شده است.
