روش های اصلی برای تشخیص رطوبت چیست؟

روش های اصلی برای تشخیص رطوبت چیست؟

ONE، روش متداول تعیین رطوبت:

1. روش خشک کردن حرارتی:

① روش خشک کردن فشار اتمسفر (این روش به طور گسترده استفاده می شود).

② روش خشک کردن خلاء (در هنگام حرارت دادن و تجزیه برخی از نمونه ها استفاده می شود).

③ روش خشک کردن مادون قرمز (این روش به طور گسترده استفاده می شود).

④ روش خشک کردن خلاء (روش خشک کن).

2. تقطیر

3. روش کارل فیشر

4. تعیین فعالیت آب AW

2. روش خشک کردن حرارتی

1. روش خشک کردن فشار اتمسفر

(1) ویژگی ها و اصول

ویژگی ها: این روش پرکاربردترین است، عملکرد و تجهیزات آن ساده است و دقت بسیار بالایی دارد.

اصل: رطوبت غذا به طور کلی به ماده ای اطلاق می شود که در اثر حرارت در حدود 100 درجه تحت فشار اتمسفر از بین می رود. اما آنچه در واقع در این دما از بین می رود، کل مواد فرار است، نه تمام آب.

(2) روش خشک کردن باید شرایط زیر را داشته باشد (برای غذا):

رطوبت تنها جزء فرار است

رطوبت باید کاملاً تبخیر شود

تغییرات شیمیایی سایر مواد غذایی در اثر گرما ناچیز است.

برای غذاهای پر قند و چرب مناسب نیست

تا زمانی که سه نکته فوق را رعایت کند، می توان از روش خشک کردن در فر استفاده کرد. روش خشک کردن در کوره عموماً در درجه 100-105 انجام می‌شود.

(3) نقاط تعیین روش خشک کردن کوره

نمونه برداری (توزین): توجه به جلوگیری از تغییر رطوبت

سه عامل در انتخاب شرایط خشک کردن وجود دارد: ① دما. ② فشار (فشار اتمسفر، خلاء) خشک کردن. ③ زمان.

(به طور کلی می توان از درجه 70-105 برای غذاهایی استفاده کرد که در برابر حرارت ناپایدار هستند؛ درجه 120-135 را می توان برای غذاهایی که در برابر حرارت پایدار هستند استفاده کرد.)

(4) روش عملیات

ظرف توزین را تمیز کنید → وزن خشک تا ثابت → نمونه را وزن کنید → با دمای تنظیم شده ({0}} درجه) در فر قرار دهید → ۱.۵ ساعت خشک کنید→ در خشک کن سرد کنید→ وزن کنید→ یک {{ دیگر خشک کنید. 5}}.5 ساعت→ وزن تا وزن ثابت (تفاوت بین دو وزن از 0.002 گرم تجاوز نمی کند که وزن ثابت است)

محاسبه: رطوبت=G2-G1/W

محتوای جامد ( درصد )=100- درصد رطوبت

G1 - توزین کردن وزن ظرف پس از وزن ثابت (گرم)

G2 - توزین ظرف و وزن نمونه پس از وزن ثابت (گرم)

W - وزن نمونه (گرم)

(5) علل خطا در روش خشک کردن کوره

نمونه حاوی مواد فرار غیر رطوبتی (الکل، اسید استیک، اسانس، فسفولیپیدها و غیره) است.

ترکیب برخی از اجزاء در نمونه و آب باعث می شود که نتایج اندازه گیری شده کم باشد (مانند هیدرولیز ساکارز به دو مونوساکارید مولکولی)، عمدتاً برای محدود کردن تبخیر آب.

چربی موجود در غذا با اکسیژن موجود در هوا اکسید می شود که باعث افزایش وزن نمونه می شود.

تجزیه مواد در شرایط دمای بالا (فروکتوز به گرما حساس است).

یک پوسته سخت روی سطح نمونه آزمایش شده تشکیل می شود که مانع از انتشار آب می شود. به ویژه برای نمونه های غنی از قند و نشاسته؛

خشک کنید تا نمونه دوباره آب را جذب کند.

2. روش خشک کردن خلاء

(1) اصل: از دمای پایین تر برای خشک کردن تحت فشار کاهش یافته برای حذف رطوبت استفاده کنید و مقدار کاهش یافته در نمونه میزان رطوبت نمونه است.

این قانون برای غذاهایی اعمال می شود که به راحتی با حرارت بالای 100 درجه خراب می شوند و حاوی آب محدودی هستند که به سختی جدا می شوند. نتیجه اندازه گیری به رطوبت واقعی نزدیک تر است.

(2) روش عملیات

وزن دقیق 2.00-5.00گرم نمونه → ظرف توزین خشک تا وزن ثابت → به اجاق خلاء → 70 درجه، درجه خلاء 93.3-98.6 کیلو پاسکال (700-740 mmHg)← ۵ ساعت خشک کنید← در ظرف خشک کن سرد کنید← وزن تا وزن ثابت

محاسبه: رطوبت=G/W

G-- کاهش وزن پس از خشک شدن در نمونه (g)

W - وزن نمونه (گرم)

روش خشک کردن خلاء برای اندازه‌گیری رطوبت عموماً برای نمونه‌های بالاتر از 100 درجه که مستعد خراب شدن، آسیب‌دیدگی یا حذف آب متصل به مشکل هستند، مانند شربت، مونوسدیم گلوتامات، شکر، آب نبات، عسل، مربا و سبزیجات کم‌آب و غیره استفاده می‌شود. با روش خشک کردن خلاء اندازه گیری شود.

تعیین رطوبت با دو و تقطیر (دین استارک)

تقطیر در اوایل قرن بیستم زمانی که از مایعات آلی در حال جوش برای جداسازی آب از نمونه استفاده می کرد اختراع شد و امروزه نیز مورد استفاده قرار می گیرد.

(1) اصل: حلال آلی نامحلول در آب و نمونه را در دستگاه اندازه گیری رطوبت تقطیر قرار دهید تا گرم شود، رطوبت موجود در نمونه همراه با بخار حلال تبخیر می شود و چنین بخاری را در لوله کندانسور متراکم می کند و میزان رطوبت آن است. با ظرفیت آب تعیین می شود. رطوبت نمونه را بدست آورید.

(2) مراحل

وزن دقیق 2.00-5.00گرم نمونه ← در ظرف 250 میلی لیتری برای تعیین رطوبت ← اضافه کردن حدود 50-75 میلی لیتر حلال آلی ← اتصال به دستگاه تقطیر ← گرما و تقطیر آهسته → تا زمانی که بیشتر آب تبخیر شود ← سرعت تقطیر ← تا زمانی که حجم آب در لوله ترازو دیگر افزایش نیابد ← خواندن

(3) محاسبه کنید:

رطوبت=V/W

V——ظرفیت لایه آب در لوله مدرج میلی لیتر

W - وزن نمونه (گرم)

(4) حلال های آلی رایج و اساس انتخاب

حلال‌های آلی که معمولاً استفاده می‌شوند شفاف‌تر از آب و سنگین‌تر از آب هستند.

بنزن زایلن CCl4

چگالی 0.880.860.861.59

نقطه جوش 80 درجه 80 درجه 140 درجه 76.8 درجه

(5) مبنای انتخاب: زایلن به طور کلی برای غذاهایی که در برابر حرارت ناپایدار هستند استفاده نمی شود، زیرا نقطه جوش بالایی دارد و اغلب از یک حلال آلی با نقطه جوش پایین مانند بنزن استفاده می شود. برای برخی از نمونه‌های حاوی شکر که می‌توان آن‌ها را تجزیه کرد و آب آزاد کرد، مانند پیاز آب‌گرفته و سیر خشک‌شده، می‌توان از بنزن استفاده کرد و حلال آلی باید با توجه به ماهیت نمونه انتخاب شود.

(6) مزایا و معایب تقطیر

مزایا: تبادل حرارت کافی. واکنش شیمیایی کمتر پس از حرارت دادن نسبت به روش وزن سنجی. تجهیزات ساده و مدیریت راحت

معایب: آب و حلال های آلی مستعد امولسیون شدن هستند. آب موجود در نمونه ممکن است اصلاً تبخیر نشود. گاهی اوقات آب به دیواره لوله کندانسور می چسبد و باعث خطا در خواندن می شود. طبقه بندی ایده آل نیست، باعث خطاهای خواندن می شود، می توانید مقدار کمی پنتانول اضافه کنید یا ایزو بوتانول از تشکیل امولسیون جلوگیری می کند.