تفاوت اصلی بین آشکارسازهای گاز قابل اشتعال و آشکارسازهای گاز سمی چیست؟
آشکارساز گازهای قابل احتراق آشکارسازی است که به غلظت یک یا چند گاز قابل احتراق پاسخ می دهد. دو نوع آشکارساز گاز قابل احتراق وجود دارد: نوع کاتالیزوری و نوع نوری مادون قرمز. هنگامی که گاز قابل احتراق وارد آشکارساز می شود، باعث واکنش اکسیداسیون (احتراق بدون شعله) در سطح سیم پلاتین می شود و گرمای ایجاد شده باعث افزایش دمای سیم پلاتین می شود و باعث تغییر در مقاومت الکتریکی آن می شود.
آشکارسازهای گاز سمی را می توان برای تشخیص غلظت گازهای سمی در صنایع نفت، شیمیایی و دارویی در زمان واقعی برای اطمینان از ایمنی کارگران استفاده کرد! آشکارساز گاز سمی یک آشکارساز "هوشمند" بدون تداخل تولید شده است که می تواند انواع گازهای سمی و وسعت محدوده تشخیص آن را که در صنعت بی نظیر است را تشخیص دهد.
آشکارسازهای گازهای قابل احتراق و آشکارسازهای گاز سمی تجهیزاتی هستند که معمولاً در محیطهای صنعتی مورد استفاده قرار میگیرند و بسیاری از مردم از تفاوت بین این دو بیاطلاع هستند. مقاله زیر برای شما توضیح خواهد داد:
1. تشخیص گاز
آشکارساز گازهای قابل احتراق عمدتاً گازهای قابل احتراق را تشخیص می دهد و از متان به عنوان استاندارد برای تشخیص غلظت گازهای قابل احتراق استفاده می کند. با توجه به گازهای قابل احتراق مختلف در محل استفاده کاربر، غلظت گاز اصلی را می توان به عنوان گاز تشخیص استاندارد برای تنظیم استفاده کرد.
یک آشکارساز گاز سمی باید بداند کدام گاز یا گازهای خاص را تشخیص دهد. بسته به این که آیا گاز سمی در محل استفاده باید به صورت گاز منفرد یا چند گاز شناسایی شود، میتواند یک آلارم تشخیص گاز سمی جداگانه یا یک آشکارساز گاز سمی مرکب را انتخاب کند.
2. سنسور گاز
آشکارساز گازهای قابل احتراق از سنسورهای گاز احتراق کاتالیزوری استفاده می کند در حالی که آشکارساز گاز سمی از سنسورهای الکتروشیمیایی، سنسورهای مادون قرمز، سنسورهای PID و غیره استفاده می کند. غلظت واحد گاز شناسایی شده متفاوت است و برای تبدیل به یک سری فرمول نیاز است.
