روش های تشخیص یک آشکارساز غلظت اکسیژن چیست؟
1، روش ابزار دقیق: یک روش تشخیص جریان اصلی کارآمد و راحت
روش ابزار، با مزایای سرعت پاسخگویی سریع، عملکرد آسان و خواندن در زمان واقعی، به انتخاب اصلی در سناریوهای صنعتی، غیرنظامی و سایر سناریوها تبدیل شده است. سه روش متداول وجود دارد: روش الکتروشیمیایی، روش پارامغناطیس و روش جذب فرابنفش
روش الکتروشیمیایی: هسته از واکنش شیمیایی بین اکسیژن و الکترودها و الکترولیت داخل حسگر برای تولید سیگنال های الکتریکی استفاده می کند. شدت سیگنال الکتریکی مربوط به غلظت اکسیژن است و دستگاه سیگنال را پردازش می کند تا مقدار غلظت را به دست آورد. این روش ساختار فشرده ای دارد و برای ساخت آشکارسازهای غلظت گاز قابل حمل مناسب است. این می تواند به سرعت تغییرات غلظت را ثبت کند و هزینه نسبتاً کمی دارد. این به طور گسترده ای برای نظارت در زمان واقعی در بازرسی های کارگاهی، فضاهای بسته مانند معادن زیرزمینی و مخازن ذخیره سازی استفاده می شود. ویژگی اندازه‌گیری بر اساس تقاضا، عملیات را انعطاف‌پذیرتر می‌کند.
روش پارامغناطیس: بر اساس اصل پارامغناطیس قوی اکسیژن، اکسیژن توسط یک میدان مغناطیسی جذب می شود و پس از ورود به محفظه تشخیص، توزیع میدان مغناطیسی را تغییر می دهد. دستگاه با حس کردن این تغییر غلظت اکسیژن را محاسبه می کند. این روش دارای پایداری قوی، کمترین تداخل گازهای دیگر و دقت بالا است و آن را برای سناریوهایی که نیاز به دقت تشخیص بالایی دارند، مانند مانیتورینگ ونتیلاتورهای تجهیزات پزشکی، تولیدات صنعتی دقیق و ... مناسب می‌سازد، اما به دلیل اندازه نسبتاً بزرگ تجهیزات، بیشتر برای مانیتورینگ ثابت استفاده می‌شود.
روش جذب اشعه ماوراء بنفش: با استفاده از ویژگی های جذب اکسیژن به سمت طول موج های خاص نور فرابنفش، غلظت با اندازه گیری درجه جذب نور ماوراء بنفش محاسبه می شود. این روش دارای سرعت پاسخ سریع، محدوده خطی گسترده است و می تواند تشخیص پایدار را در محدوده غلظت بالاتر حفظ کند. با این حال، به اجزای نوری بالایی تجهیزات نیاز دارد و اغلب برای نظارت دقیق در سناریوهای صنعتی خاص استفاده می شود.
2، روش تجزیه و تحلیل شیمیایی: مناسب برای تعیین دقیق آفلاین
روش تجزیه و تحلیل شیمیایی به طور کمی غلظت اکسیژن را از طریق واکنش های شیمیایی تشخیص می دهد. اگرچه نمی توان آن را در زمان واقعی خواند، اما دقت بالا و هزینه پایینی دارد و برای کالیبراسیون آزمایشگاهی یا تشخیص نمونه برداری آفلاین مناسب است. روش های متداول شامل روش یدومتری و روش رنگ سنجی است:
روش یدومتری: استفاده از اکسیژن برای اکسید کردن یدید پتاسیم برای تولید ید و سپس تعیین مقدار ید از طریق واکنش تیتراسیون برای محاسبه غلظت اکسیژن. اصل این روش بالغ است، مراحل عملیات روشن است و نیازی به تجهیزات پیچیده نیست. برای کالیبره کردن آشکارسازهای غلظت گاز یا تجزیه و تحلیل آفلاین محتوای اکسیژن در محیط های خاص مناسب است. با این حال، چرخه عملیات طولانی است و برای سناریوهای نظارت بلادرنگ مناسب نیست.
روش رنگ سنجی: با استفاده از اکسیژن برای واکنش با معرف های شیمیایی خاص برای تولید مواد رنگی، عمق رنگ مواد رنگی به غلظت اکسیژن مربوط می شود و غلظت با مقایسه با سطوح رنگ استاندارد یا اندازه گیری با ابزار تعیین می شود. این روش کارکرد آسان، کم هزینه و مناسب برای تشخیص سریع کیفی یا نیمه کمی در محل است. با این حال، دقت آن تا حد زیادی تحت تأثیر پایداری معرف‌ها و تکنیک‌های عملیاتی است و اغلب در سناریوهای تشخیص موقتی که الزامات دقت بالا نیستند، استفاده می‌شود.
