باورهای غلط رایج در مورد آشکارسازهای گاز چیست؟
آشکارساز گاز یک ابزار ابزار دقیق برای تشخیص غلظت نشت گاز است، از جمله: آشکارسازهای گاز قابل حمل، آشکارسازهای گاز دستی، آشکارسازهای گاز ثابت، آشکارسازهای گاز آنلاین و غیره، که عمدتا از سنسورهای گاز برای تشخیص نوع گاز موجود، سنسور گاز سنسوری است که برای تشخیص ترکیب و محتوای گاز استفاده می شود. در فرآیند استفاده از ردیاب گاز، دلیل عدم استفاده یا آسیب دیدن ردیاب گاز این است که ضریب کیفیت تنها بخشی از انتخاب یک سازنده معمولی است که بیشتر آن ها ناشی از انتخاب نامناسب و استفاده نادرست است. پس آیا می دانید سوء تفاهم ها در استفاده از آشکارسازهای گاز چیست؟
سوء تفاهم در استفاده از آشکارسازهای گاز:
خطای پذیرش: تست با گاز با غلظت بالا: پس از اینکه مشتری ردیاب گاز قابل احتراق را در محل نصب کرد، از فندک استفاده می کند تا بررسی کند که آشکارساز به طور معمول کار می کند یا خیر. پس از تست تهویه، آشکارساز هشدار می دهد اما نمی توان آن را به صفر بازگرداند. در استفاده معمولی، پس از اینکه حسگر آسیب دیده است، همه به کارخانه باز می گردند تا هزینه تعویض را پرداخت کنند.
تجزیه و تحلیل: بسیاری از مشتریان ترجیح می دهند از گاز با غلظت بالا برای آزمایش در هنگام پذیرش استفاده کنند. این روش بسیار نادرست است و به راحتی می تواند به ابزار آسیب برساند. محدوده تشخیص آشکارساز گاز قابل احتراق {{0}}~100 درصد LEL است، حد انفجار پایین پایین است (متان 0 تا 5 درصد حجم است)، و گاز سبک تر بوتان با خلوص بالا است. بسیار فراتر از محدوده تشخیص است.
خطای تست: هنگام استفاده از گاز فندک برای آزمایش، سنسور 2 تا 3 بار یا بیشتر ضربه می زند و فعالیت شیمیایی عنصر حسگر پیشاپیش تحلیل می رود یا غیرفعال می شود و در نتیجه تشخیص کاهش می یابد. سیم پلاتین منفجر شد و سنسور از بین رفت. لازم به ذکر است که سازنده نمی تواند خرابی سنسور ناشی از ضربه گاز با غلظت بالا را تضمین کند و نیاز به تعویض آن با هزینه شخصی دارد.
تجزیه و تحلیل: بیشتر آشکارسازهای گاز قابل احتراق موجود در بازار از اصل احتراق کاتالیزوری استفاده می کنند. اصل احتراق کاتالیزوری استفاده از انرژی کاتالیزوری برای تولید احتراق بدون شعله در دمای پایین بر روی عنصر کاتالیزوری است و گرمای احتراق باعث افزایش دمای عنصر می شود.
