آشکارسازهای گاز سمی و مضر: اصول کار و اقدامات احتیاطی برای استفاده
آشکارسازهای گاز تجهیزات ضروری در زندگی روزمره هستند. با توسعه اقتصاد و افزایش آسیب به محیط زیست، اگر می خواهیم زندگی بهتری داشته باشیم، باید از آشکارسازهای گاز برای اطمینان از ایمنی شخصی خود استفاده کنیم. با این حال. برای آشکارسازهای گازهای سمی و مضر از چه فناوری هایی استفاده می شود؟
ابتدا باید توجه داشت که آشکارساز گاز سمی ابزاری برای تشخیص غلظت نشت گازهای سمی است که عمدتاً به آشکارسازهای گاز قابل حمل/دستی اشاره دارد. عمدتاً از سنسورهای گاز سمی برای تشخیص انواع گازهای موجود در محیط استفاده می شود. برخلاف آشکارسازهای گازهای قابل احتراق، آشکارسازهای گاز سمی جهانی نیستند. آشکارسازهای گاز سمی نوعی آشکارساز گاز با ویژگی قوی هستند و بر اساس گاز سمی خاصی که اندازه گیری می شود انتخاب می شوند. به عنوان مثال، آشکارساز مونوکسید کربن و آشکارساز گاز CL2، اگرچه به هر دو ردیاب گاز سمی گفته می شود، اما آشکارسازهای گاز سمی کاملاً متفاوت هستند زیرا گازهای مختلف را اندازه گیری می کنند. اگر از آشکارساز مونوکسید کربن برای تشخیص گاز CL2 در حضور گاز HCL استفاده شود، آشکارساز مونوکسید کربن پاسخ نمی دهد.
یعنی آشکارساز مونوکسید کربن نمی تواند گاز CL2 را تشخیص دهد، بنابراین قبل از انتخاب یک آشکارساز گاز سمی، باید مشخص شود که کدام گاز سمی خاص در حال اندازه گیری است. آشکارساز گاز سمی را می توان بر اساس سطح سمیت آن به عنوان نوع مکش پمپ یا انتشار انتخاب کرد. اگر سمیت گازهای سمی زیاد باشد و خطر ورود پرسنل وجود داشته باشد، باید یک آشکارساز گاز سمی مکش پمپ انتخاب شود. اگر سمیت گازهای سمی خیلی زیاد نباشد و ممکن است در مقادیر کمی وجود داشته باشد، اما استنشاق طولانی مدت نیز میتواند خطر ایجاد کند، میتوان یک آشکارساز گاز سمی انتشار انتخاب کرد، مانند مکانهایی که مونوکسید کربن وجود دارد.
