تاریخچه توسعه دستگاه های دید در شب مادون قرمز
نور مرئی در شب بسیار ضعیف است، اما پرتوهای مادون قرمز که برای چشم انسان نامرئی است، فراوان است. دوربینهای مادون قرمز میتوانند به افراد در مشاهده، جستجو، هدفگیری و رانندگی در شب کمک کنند. اگرچه مادون قرمز در اوایل کشف شد، توسعه فناوری سنجش از راه دور مادون قرمز به دلیل محدودیت های اجزای مادون قرمز کند بوده است. در سال 1940 بود که آلمان سولفید سرب و چندین ماده انتقال مادون قرمز را توسعه داد که تولد ابزار سنجش از راه دور مادون قرمز امکان پذیر شد. پس از آن، آلمان اولین کشوری بود که چندین ابزار تشخیص مادون قرمز مانند دستگاه های دید در شب مادون قرمز فعال را توسعه داد، اما هیچ یک از آنها در طول جنگ جهانی دوم مورد استفاده قرار نگرفتند.
تقریباً در همان زمان، ایالات متحده همچنین در حال توسعه سیستم های دید در شب مادون قرمز بود. اگرچه این آزمایش دیرتر از آلمان موفقیت آمیز بود، آنها اولین کسانی بودند که آنها را در کاربردهای عملی قرار دادند. در تابستان 1945، ارتش ایالات متحده فرود آمد و به جزیره اوکیناوا حمله کرد. ارتش ژاپن که در غارها و تونلها پنهان شده بود، از زمین پیچیده برای فرار مخفیانه و حمله شبانه به ارتش ایالات متحده استفاده کرد. بنابراین ارتش ایالات متحده فوراً یک دسته از دوربینهای دید در شب مادون قرمز تازه تولید شده را به اوکیناوا منتقل کرد و اسلحهها و توپهای مجهز به دوربینهای دید در شب مادون قرمز را در نزدیکی غار نصب کرد. به محض اینکه ارتش در تاریکی از غار خارج شد، بلافاصله با انفجار تفنگ و توپ دقیق سرنگون شد. ارتش ژاپن در داخل غار که از علت آن بی خبر بود، همچنان به بیرون از منزل حمله کرد و در سردرگمی جان خود را از دست داد. سیستم دید در شب مادون قرمز نقش مهمی در از بین بردن مقاومت سرسختانه ارتش ژاپن در جزیره اوکیناوا در ابتدای ورود به میدان جنگ ایفا کرد.
دستگاه دید در شب مادون قرمز فعال دارای ویژگی های تصویربرداری واضح و تولید ساده است اما ضعف مهلک آن این است که نور مادون قرمز نورافکن مادون قرمز توسط دستگاه تشخیص مادون قرمز دشمن قابل تشخیص است. در دهه 1960، ایالات متحده اولین کشوری بود که تصویرگر حرارتی غیرفعال را توسعه داد که نور مادون قرمز ساطع نمی کند و به راحتی توسط دشمنان قابل شناسایی نیست. همچنین قابلیت مشاهده از طریق مه، باران و ... را دارد.
از آوریل تا ژوئن 1982، جنگ جزایر مالویناس بین بریتانیا و آرژانتین آغاز شد. در نیمه شب 13 آوریل، بریتانیا به بندر استانلی، بزرگترین سنگر ارتش بریتانیا حمله کرد. میدان مین ایجاد شده توسط 3000 سرباز بریتانیایی ناگهان در مقابل خط دفاعی افغانستان ظاهر شد. تمام سلاح های گرم و توپخانه در بریتانیا مجهز به دستگاه های دید در شب مادون قرمز است که می تواند اهداف افغان را در تاریکی به وضوح شناسایی کند. با این حال، ارتش عرب فاقد تجهیزات دید در شب بود و نتوانست ارتش بریتانیا را شناسایی کند و فقط به طور غیر فعال مورد ضرب و شتم قرار گرفت. تحت قدرت آتش دقیق ارتش انگلیس، ارتش عرب نتوانست از آن پشتیبانی کند و ارتش انگلیس از فرصت استفاده کرد و حمله کرد. تا سپیده دم، انگلیسی ها چندین نقطه بلند عمده در خط دفاعی افغانستان را اشغال کرده بودند و ارتش افغانستان کاملاً تحت کنترل قدرت آتش بریتانیا بود. در ساعت 21:00 روز 14 ژوئن، 14000 سرباز عرب باید تسلیم ارتش بریتانیا می شدند. ارتش بریتانیا تجهیزات دید در شب مادون قرمز را رهبری کرد و در نبرد با نیروهای بسیار متفاوت پیروز شد.
در جنگ خلیج فارس در سال 1991، در میدان نبرد مملو از طوفان های شن و باروت، ارتش ایالات متحده به تجهیزات دید در شب مادون قرمز پیشرفته مجهز شد که به آنها اجازه می داد دشمن را قبل از تانک های عراقی شناسایی کرده و اسلحه های آنها را شلیک کنند. ارتش عراق فقط از گلوله تانک های آمریکایی متوجه شد که دشمن جلوتر است. از این رو می توان دریافت که تجهیزات دید در شب مادون قرمز نقش مهمی در جنگ های مدرن دارند.
