انتخاب آشکارسازهای گاز قابل احتراق مناسب
آشکارسازهای گاز به طور گسترده در صنایعی مانند پتروشیمی، حفاظت از محیط زیست، گاز و معادن زغال سنگ استفاده می شود. برای سناریوهای مختلف تولید ایمنی و الزامات تشخیص، انتخاب آشکارساز گاز قابل احتراق مناسب برای هر پرسنلی که در کارهای ایمنی و بهداشتی مشغول به کار هستند بسیار مهم است.
اولین چیزی که باید در نظر گرفت این است که آیا آشکارساز گازهای قابل احتراق پایداری دارد یا خیر. این عاملی است که باید در نظر گرفته شود. هرچه مقادیر صفر افست و آفست تمام محدوده کوچکتر باشد، بهتر است. همه آشکارسازهای گاز واکنشهای تداخلی کم و بیش نسبت به گازهایی غیر از اکسیژن ایجاد میکنند و رایجترین آنها حسگر الکتروشیمیایی برای تشخیص سولفید هیدروژن است. بنابراین، به عنوان کاربران روزمره در زندگی خانگی، باید با گازهای سمی که ممکن است در خانه وجود داشته باشد، آشنا باشیم.
دومین موردی که باید در نظر گرفت این است که آیا آشکارساز گازهای قابل احتراق شناسایی آسانی دارد یا خیر. آشکارساز گاز از نوع عددی یا اشاره گر. به طور کلی، مدلهای عددی دارای مزایای خوانایی آسان و مثبت کاذب کمتری هستند. آیا منطقه نمایش به اندازه کافی بزرگ است که نور پس زمینه و فونت های بزرگ برای خواندن و درک آسان دارد. آیا صدای زنگ به اندازه ای بلند است که آن را از نویز پس زمینه متمایز کند؟ به طور کلی با بازده 90dB (A) یا بالاتر قابل استفاده است. آیا چراغ هشدار چشمک زن از زوایای مختلف قابل تشخیص است. آیا سیگنال می تواند پیوسته باشد
با تغییر غلظت گاز نمایش داده می شود و زنگ هشدار تنها پس از تأیید یا اقدامات متقابل متوقف می شود.
سومین موردی که باید در نظر گرفت این است که آیا قابلیت اطمینان آشکارساز گازهای قابل احتراق خوب است یا خیر. هر چه طول عمر سنسور بیشتر باشد، بهتر است. به طور کلی، میانگین طول عمر یک آشکارساز گاز قابل احتراق 2-5 سال است و هر چه مقدار خطا کمتر باشد، بهتر است. دقت و دقت آن با افزایش طول عمر افزایش می یابد و مدت گارانتی محصول به طور کلی 2 سال است.
چهارمین عاملی که باید در نظر گرفت این است که آیا آشکارساز گاز قابل احتراق برای استفاده راحت است یا خیر. یک آشکارساز گاز قابل احتراق خوب دارای ویژگی های زیر است: وزن سبک، اندازه کوچک، پوشیدن آسان و راحت، و نگهداری آسان.
