اقدامات احتیاطی برای استفاده از آشکارسازهای گاز سمی
1. کاربرد: شناسایی و ارزیابی گازهای مضر در فضای محدودی که خانه در محل قرار دارد، باید به عهده متخصصان املاک باشد تا مشخص شود که آیا سنسورهای آشکارساز گاز سمی نصب شده، الزامات استفاده را دارند یا خیر.
2. قابلیت اطمینان: هر چه طول عمر سنسور بیشتر باشد، بهتر است. به طور کلی، میانگین طول عمر یک آشکارساز گاز قابل احتراق 2-5 سال است و هر چه مقدار خطا کمتر باشد، بهتر است. دقت و دقت آن با افزایش طول عمر افزایش می یابد و مدت گارانتی محصول به طور کلی 2 سال است.
3. ثبات: این عاملی است که باید مورد توجه قرار گیرد. هرچه مقادیر افست صفر و آفست تمام محدوده کوچکتر باشد، بهتر است. همه آشکارسازهای گاز واکنش‌های تداخلی کم و بیش نسبت به گازهایی غیر از اکسیژن ایجاد می‌کنند و حسگرهای الکتروشیمیایی که سولفید هیدروژن را تشخیص می‌دهند اغلب رخ می‌دهند. بنابراین، به عنوان کاربران روزمره در زندگی خانگی، باید با گازهای سمی که ممکن است در خانه هایمان وجود داشته باشد، آشنا باشیم.
4. قابلیت تشخیص: آشکارسازهای گاز عددی یا اشاره گر. به طور کلی، مدل‌های عددی دارای مزایای خوانایی آسان و مثبت کاذب کمتری هستند. آیا منطقه نمایش به اندازه کافی بزرگ است که نور پس زمینه و فونت های بزرگ برای خواندن و درک آسان دارد. آیا صدای زنگ به اندازه ای بلند است که آن را از نویز پس زمینه متمایز کند؟ آیا چراغ هشدار چشمک زن از زوایای مختلف قابل شناسایی است. آیا می توان سیگنال را به طور مداوم با تغییر غلظت گاز نمایش داد و زنگ هشدار فقط پس از تأیید یا اقدامات متقابل متوقف می شود.
5. راحتی: امروزه، همه ما در خارج از خانه کار می کنیم، و راحتی نیز از نظر پایداری یک عامل مهم است: وزن سبک، اندازه کوچک، پوشیدن آسان و راحت، و نگهداری آسان. آیا سنسور از فناوری حسگر هوشمند استفاده می کند؟
