آشکارساز گاز قابل حمل می تواند گاز را تشخیص دهد

آشکارساز گاز قابل حمل می تواند گاز را تشخیص دهد

اصل کار آشکارساز گاز قابل حمل

آشکارسازهای گاز الکتروشیمیایی، آشکارسازهای گازی هستند که از حسگرهای الکتروشیمیایی استفاده می کنند. از آنجایی که بسیاری از گازها از نظر الکتروشیمیایی فعال هستند، می توان آنها را به صورت الکتروشیمیایی اکسید یا کاهش داد و جریان تولید شده توسط این واکنش متناسب با غلظت گازی است که واکنش می دهد. بنابراین ترکیب و غلظت گاز را می توان از طریق این نوع واکنش تشخیص داد. این روش تشخیص دارای دقت بالا و پاسخ سریع است و بیشتر برای تشخیص گازهای سمی استفاده می شود، اما طبقه بندی های متفاوتی برای واکنش های الکتروشیمیایی وجود دارد. در ادامه متداول ترین حالت های واکنش الکتروشیمیایی و اصول آشکارسازهای گاز الکتروشیمیایی معرفی می شود.

آشکارساز گاز قابل حمل ابزاری است که برای تشخیص وجود گاز خطرناک (قابل اشتعال، انفجار، سمی) در یک محیط خاص استفاده می شود. برای گازهای خطرناک موجود در محیط شناسایی شده. تعمیر و نگهداری یک وظیفه مهم برای بهبود پایداری، دقت و عمر ابزار تست است. همچنین یک کار مهم برای جلوگیری موثر از شکست است.

آشکارساز گاز قابل حمل می تواند گاز را تشخیص دهد

آشکارساز گاز قابل حمل می تواند سولفید هیدروژن، مونوکسید کربن، اکسیژن، دی اکسید گوگرد، فسفین، آمونیاک، دی اکسید نیتروژن، سیانید هیدروژن، کلر، دی اکسید کلر، ازن و گازهای قابل احتراق و گازهای دیگر را که به طور گسترده در پتروشیمی، شناسایی در محل استفاده می شود، شناسایی کند. ، متالورژی، صنایع شیمیایی، گاز شهری، نظارت بر محیط زیست و جاهای دیگر.

عمر مفید آشکارساز گاز قابل حمل

عمر مفید آشکارساز گاز قابل حمل عمدتاً به سنسور اجزای اصلی بستگی دارد. به طور تقریبی می توان آن را به دو دسته تقسیم کرد: حسگرهایی برای تشخیص غلظت گازهای سمی و حسگرهایی برای تشخیص غلظت انفجاری گازهای قابل احتراق. سنسور مورد استفاده برای تشخیص غلظت گاز قابل احتراق، سنسور احتراق کاتالیستی است و عمر مفید آن 3 تا 5 سال است. سنسور تشخیص گاز سمی از نوع الکتروشیمیایی است که معمولاً 1 تا 2 سال است.