اشتباه در انتخاب آشکارساز گاز صنعتی: طبقه بندی نادرست گازهای آلی به عنوان گازهای قابل احتراق برای تشخیص

اشتباه در انتخاب آشکارساز گاز صنعتی: طبقه بندی نادرست گازهای آلی به عنوان گازهای قابل احتراق برای تشخیص

تجزیه و تحلیل: بیشتر آشکارسازهای گاز قابل احتراق موجود در بازار از اصل احتراق کاتالیزوری استفاده می کنند. اصل احتراق کاتالیزوری استفاده از گازهای قابل احتراق برای ایجاد احتراق بدون شعله با دمای پایین در اجزای تشخیص با عملکرد کاتالیزوری است. گرمای احتراق باعث افزایش دمای اجزا و در نتیجه افزایش مقدار مقاومت اجزا می شود. تغییر در مقدار مقاومت توسط پل وتستون برای دستیابی به هدف تشخیص غلظت گازهای قابل احتراق تشخیص داده می شود.

اگرچه در اصل، تا زمانی که می تواند بسوزد و گرما را آزاد کند، می توان آن را تشخیص داد، مردم اغلب می گویند که حسگرهای احتراق کاتالیزوری از نظر تئوری می توانند هر گاز قابل احتراق را اندازه گیری کنند.

با این حال، سنسورهای احتراق کاتالیزوری برای اندازه‌گیری آلکان‌های{0}طولانی زنجیر، مانند بنزین با نقطه اشتعال بالا، گازوئیل، هیدروکربن‌های معطر و غیره مناسب نیستند. ترکیبات با بیش از 5 اتم کربن، مانند بنزن، تولوئن، و زایلن، به‌ویژه ترکیبات هیدروکربنی با ساختار بنزینی که در حین شکستن بنزن دارای ساختار قوی هستند. احتراق، که منجر به احتراق ناقص می شود. مولکول های نسوخته روی سطح دانه های کاتالیزوری تجمع می یابند که منجر به وقوع پدیده "رسوب کربن" و مانع از احتراق بعدی مولکول های دیگر می شود. هنگامی که رسوب کربن به سطح معینی می رسد، گاز قابل احتراق نمی تواند به طور موثر با دانه های کاتالیزوری تماس بگیرد و در نتیجه تشخیص غیر حساس یا حتی بی پاسخ می شود. این توسط ویژگی های خود سنسور تعیین می شود و مربوط به یک خطای انتخاب در مرحله اولیه است.

نتیجه‌گیری: گازهای فرار آلی رایج مانند بنزن، الکل‌ها، لیپیدها و آمین‌ها برای تشخیص با استفاده از اصول احتراق کاتالیزوری مناسب نیستند و باید از اصول فوتیونیزاسیون PID برای تشخیص استفاده شود. قبل از خرید ردیاب گاز، مهم است که با شرکت سازنده محصول مشورت کنید تا از خطاهای مشابه جلوگیری کنید.

سوء تفاهم: تغییر محیط استفاده بدون مجوز

تجزیه و تحلیل: آشکارساز گاز برای اندازه گیری مقادیر غلظت گاز در محیط طراحی شده است و اندازه گیری آنلاین غلظت سولفید هیدروژن در خطوط لوله مربوط به تغییر محیط استفاده است. سنسور آشکارساز گاز سولفید هیدروژن بر اساس اصل الکتروشیمیایی است و درجه از دست دادن الکترولیت با غلظت سولفید هیدروژن در محیط همبستگی مثبت دارد. هر چه مقدار سولفید هیدروژن بیشتر باشد، مصرف الکترولیت سریعتر و طول عمر کوتاهتر می شود. در یک محیط معمولی، غلظت سولفید هیدروژن 0 است و فقط نشت الکترولیت را مصرف می کند، بنابراین طول عمر می تواند به 1-2 سال برسد. همیشه سولفید هیدروژن در خط لوله وجود دارد و الکترولیت به طور مداوم مصرف می شود و طول عمر طبیعی آن را تا حد زیادی کاهش می دهد.