در شرایط دمای بالا، چگونه می توان حساسیت آشکارساز گازهای قابل اشتعال را از تحت تاثیر قرار ندادن نگه داشت؟
1، ابتدا درک کنید: دمای بالا چگونه می تواند حساسیت آشکارسازها را کاهش دهد
تأثیر دمای بالا بر حساسیت آشکارساز گازهای قابل احتراق عمدتاً به نوع سنسور مربوط می شود. سنسورهای مختلف در معرض مکانیسم‌های مختلف تداخل دمای بالا هستند، اما دقت تشخیص در نهایت کاهش می‌یابد.
به عنوان مثال، سنسورهای احتراق کاتالیستی که معمولاً مورد استفاده قرار می‌گیرند، به کاتالیزورها برای ترویج واکنش اکسیداسیون گازهای قابل احتراق برای تولید سیگنال‌های تشخیص تکیه می‌کنند. در محیط‌های با دمای بالا، فعالیت کاتالیزورها به میزان قابل‌توجهی کاهش می‌یابد و حتی ممکن است پدیده‌های «مسمومیت» رخ دهد و در نتیجه واکنش‌های کندتر نسبت به گازهای قابل احتراق ایجاد شود. نه تنها سیگنال تشخیص مخدوش می شود، بلکه ممکن است تاخیر در پاسخ نیز وجود داشته باشد. از سوی دیگر، حسگرهای مادون قرمز برای کار به منابع نوری پایدار و آشکارسازها متکی هستند. دماهای بالا می تواند باعث ناپایدار شدن شدت نور منبع نور شود و همچنین می تواند بر توانایی دریافت سیگنال آشکارساز تأثیر بگذارد. این به راحتی می تواند به آلارم های کاذب (زنگ هشدار حتی زمانی که از استاندارد تجاوز نمی کند) یا آلارم های از دست رفته (در صورت تجاوز از استاندارد پاسخ نمی دهد) منجر شود و در موارد شدید حتی ممکن است سنسور مستقیماً آسیب ببیند و قابلیت تشخیص خود را به طور کامل از دست بدهد.
2، در اینجا چهار نکته برای جلوگیری از تأثیر دمای بالا بر حساسیت وجود دارد
برای حفظ حساسیت پایدار آشکارسازهای گاز قابل احتراق در محیط‌های با دمای بالا، لازم است از جنبه‌های متعددی مانند سخت‌افزار، نصب، انتخاب و حفاظت پیوند شروع شود. اقدامات خاص می تواند به این چهار اشاره داشته باشد:
1. سطح سخت افزار: سپرهای محافظ را به ابزار اضافه کنید
یکی نصب مدار جبران دما است. بسیاری از آشکارسازهای گازهای قابل احتراق حرفه‌ای مدارهای داخلی دارند که از طریق الگوریتم‌ها یا طراحی‌های سخت‌افزاری خاص، تغییرات لحظه‌ای دمای محیط را کنترل می‌کنند و به طور خودکار تداخل نوسانات دما در سیگنال تشخیص را لغو می‌کنند. به عنوان مثال، هنگامی که دما افزایش می یابد، مدار ضریب تقویت سیگنال را تنظیم می کند تا نتیجه تشخیص را در محدوده دقیق نگه دارد و از انحراف خواندن ناشی از دما جلوگیری کند.
دوم تقویت طراحی اتلاف حرارت است. محفظه آشکارساز گاز قابل احتراق باید از فلز با رسانایی حرارتی خوب ساخته شود یا باید سینک های حرارتی و فن های کوچک در اطراف سنسور نصب شود تا اتلاف گرما را تسریع بخشد. برخی از آشکارسازهای طراحی شده برای سناریوهای دمای بالا نیز از مجاری جریان هوای داخلی استفاده می‌کنند تا به هوا اجازه گردش و حذف گرما داده شود، و اطمینان حاصل شود که دمای کار سنسور همیشه در محدوده نامی (معمولاً -20 درجه تا 50 درجه، و مدل‌های مقاوم در برابر دمای بالا می‌توانند به بیش از 100 درجه برسد)، بدون کاهش عملکرد ناشی از "پخت" در دمای بالا حفظ می‌شود.
