نحوه تست عملکرد ترانزیستور با مولتی متر آنالوگ

نحوه تست عملکرد ترانزیستور با مولتی متر آنالوگ

آزمایش در جاده می تواند در حالت های برقی یا بدون نیرو انجام شود. هنگام روشن بودن ولتاژ پایه را تست کنید. ولتاژ یک لوله سیلیکونی معمولی 0.7 ولت است. برای یک لوله ژرمانیومی، 0.2-0.3 ولت است که نشان دهنده عملکرد عادی است. در غیر این صورت در حالت قطع است. در حالت بدون برق، می توانید اندازه گیری کنید که آیا مقاومت رو به جلو و معکوس اتصال PN ترانزیستور طبیعی است یا خیر. برخی از ترانزیستورها به دلیل اتصال موازی مقاومت های کوچک یا سلف در مدار نمی توانند به درستی شناسایی شوند و می توان آنها را برای اندازه گیری جدا کرد.
پایه های ترانزیستور باید به درستی شناسایی شوند، در غیر این صورت، مدار متصل نه تنها نمی تواند به درستی کار کند، بلکه ممکن است ترانزیستور را نیز بسوزاند. روش تعیین کیفیت ترانزیستور با استفاده از مولتی متر اشاره گر با انواع ترانزیستورها و الکترودهای شناخته شده به شرح زیر است:

① تست ترانزیستور NPN: محدوده اهم مولتی متر را روی "R × 100" یا "R × lk" تنظیم کنید، پروب سیاه را به پایه وصل کنید و سپس پروب قرمز را به دو قطب دیگر وصل کنید. اگر مقادیر مقاومتی که دو بار اندازه‌گیری می‌شوند، هر دو کوچک هستند، پروب قرمز را به پایه و پروب سیاه را به دو قطب دیگر وصل کنید. اگر مقادیر مقاومت دو بار اندازه گیری شده هر دو بزرگ باشند، ترانزیستور خوب است.

② تست ترانزیستور PNP: محدوده اهم مولتی متر را روی "R × 100" یا "R × lk" تنظیم کنید، پروب قرمز را به پایه وصل کنید و سپس پروب سیاه را به دو قطب دیگر وصل کنید. اگر مقادیر مقاومتی که دو بار اندازه گیری شده اند کوچک هستند، پروب سیاه را به پایه و پروب قرمز را به دو قطب دیگر وصل کنید. اگر مقادیر مقاومت دو بار اندازه گیری شده بزرگ باشد، ترانزیستور خوب است.

هنگامی که علامت گذاری روی ترانزیستور نامشخص است، می توان از یک مولتی متر برای تعیین اولیه کیفیت و نوع ترانزیستور (NPN یا PNP) استفاده کرد و سه الکترود e، b و c را متمایز کرد. روش تست به شرح زیر است:

① استفاده از مولتی متر اشاره گر برای تعیین نوع پایه b و ترانزیستور: محدوده اهم مولتی متر را روی "R × 100" یا "R × lk" قرار دهید، فرض کنید یکی از قطب های ترانزیستور "پایه" است، پروب سیاه را به پایه فرضی وصل کنید و سپس پروب قرمز را به دو قطب دیگر وصل کنید. اگر مقادیر مقاومت دو بار اندازه گیری شده بسیار کوچک باشد (یا حدود چند صد اهم تا چند هزار اهم)، آنگاه پایه فرضی صحیح است و ترانزیستور آزمایش شده یک ترانزیستور NPN است. همانطور که در بالا، اگر مقادیر مقاومتی که دو بار اندازه‌گیری می‌شوند، هر دو بسیار بزرگ باشند (حدود چند هزار اهم تا ده‌ها هزار اهم)، آنگاه پایه فرضی درست است و ترانزیستور آزمایش‌شده یک ترانزیستور از نوع PNP است. اگر مقادیر مقاومتی که دو بار اندازه‌گیری می‌شوند، یکی بزرگ و دیگری کوچک باشد، فرض اصلی الکترود پایه نادرست است. در این صورت لازم است که الکترود دیگر را مجدداً به عنوان «الکترود پایه» فرض کرده و آزمایش فوق را تکرار کنید.

② کلکتور c و امیتر e را تعیین کنید: باز هم محدوده اهم مولتی متر اشاره گر را روی "R × 100" یا "R × 1k" تنظیم کنید. با در نظر گرفتن یک ترانزیستور NPN به عنوان مثال، پروب سیاه را به کلکتور فرضی c و پروب قرمز را به امیتر فرضی e وصل کنید. قطب های b و c را با دست فشار دهید (آنها را مستقیماً در تماس قرار ندهید)، یک مقاومت بایاس بین b و C را از طریق بدن انسان وصل کنید، مقدار مقاومت نشان داده شده روی سر متر را بخوانید و سپس دو پروب را به صورت معکوس وصل کنید تا دوباره آزمایش شود. اگر مقدار مقاومت اندازه گیری شده * * بار کوچکتر از * * بار باشد، نشان می دهد که فرضیه صفر برقرار است، زیرا مقادیر مقاومت c و e نشان می دهد که جریان عبوری از مولتی متر زیاد است و بایاس نرمال است. امروزه مولتی مترهای دارای اشاره گر دارای رابط هایی برای اندازه گیری ضریب تقویت (Hfe) ترانزیستورها هستند. آیا می توانید ضریب تقویت ترانزیستور را تخمین بزنید.