سنسورهای گاز را می توان در اصل به سه دسته تقسیم کرد
سنسورهای گاز با استفاده از خواص فیزیکی و شیمیایی: مانند نوع نیمه هادی (نوع کنترل سطح، نوع کنترل حجم، نوع پتانسیل سطح)، نوع احتراق کاتالیزوری، نوع هدایت حرارتی جامد و غیره سنسورهای گاز با استفاده از خواص فیزیکی: مانند هدایت گرما، تداخل نور ، جذب مادون قرمز و ... حسگرهای گاز با استفاده از خواص الکتروشیمیایی: مانند الکترولیز پتانسیل ثابت، باتری گالوانیکی، الکترود یون دیافراگم، الکترولیت ثابت و غیره. گازهای سمی و مضر را با توجه به خطرات به دو دسته تقسیم می کنیم: گازهای قابل اشتعال و گازهای سمی. . با توجه به خواص و خطرات متفاوت، روش های تشخیص آنها نیز متفاوت است.
گاز قابل احتراق خطرناک ترین گازی است که در صنایع پتروشیمی و سایر موارد صنعتی با آن مواجه می شود. عمدتاً گازهای آلی مانند آلکان ها و برخی گازهای معدنی مانند مونوکسید کربن است. انفجار گاز قابل احتراق باید شرایط خاصی را داشته باشد، یعنی: غلظت معینی از گاز قابل احتراق، مقدار معینی از اکسیژن و حرارت کافی برای مشتعل شدن منبع آتش، پروب سنسور رطوبت، لوله گرمایش الکتریکی فولاد ضد زنگ، سنسور PT100، شیر برقی سیال، ریخته گری گرمایش آلومینیومی دستگاه و رینگ گرمایش سه عنصر انفجار هستند (مثلث انفجار در شکل سمت چپ بالا) و ضروری هستند، یعنی عدم وجود هر یک از این شرایط باعث آتش سوزی و انفجار نمی شود. . هنگامی که گازهای قابل احتراق (بخار، غبار) و اکسیژن با هم مخلوط می شوند و به غلظت معینی می رسند، هنگام برخورد با منبع آتش با دمای معین، انفجار رخ می دهد. غلظت گاز قابل احتراق را که هنگام برخورد با منبع آتش منفجر می شود حد غلظت انفجار می نامیم که به آن حد انفجار گفته می شود و به طور کلی بر حسب درصد بیان می شود.
در واقع، این مخلوط در هیچ نسبت اختلاط منفجر نمی شود، اما محدوده غلظت دارد. قسمت سایه دار در تصویر سمت راست بالا نشان داده شده است. هنگامی که غلظت گاز قابل احتراق کمتر از LEL (حد انفجار پایین) (غلظت ناکافی گاز قابل احتراق) و زمانی که غلظت آن بالاتر از UEL (حد انفجاری بالایی) باشد (اکسیژن ناکافی) هیچ انفجاری رخ نخواهد داد. LEL و UEL گازهای قابل احتراق مختلف متفاوت است (به مقدمه مبحث هشتم مراجعه کنید) که هنگام کالیبراسیون دستگاه باید به آن توجه کرد. به منظور ایمنی، عموماً زمانی که غلظت گاز قابل احتراق 10 درصد و 20 درصد LEL باشد، باید زنگ خطر را صادر کنیم، در اینجا به معنای 10 درصد LEL است. به عنوان زنگ هشدار و 20 درصد LEL به عنوان هشدار خطر. به همین دلیل است که ما آشکارساز گازهای قابل احتراق را به نام آشکارساز LEL نیز می نامیم. لازم به ذکر است که 100 درصد نمایش داده شده بر روی آشکارساز LEL به معنای رسیدن غلظت گاز قابل اشتعال به 100 درصد حجم گاز نیست، بلکه 100 درصد LEL است که معادل حد انفجار پایین گاز قابل اشتعال است. . اگر متان باشد، 100 درصد LEL=4 درصد غلظت حجمی (VOL). در کار، آشکارساز که این گازها را با LEL اندازه گیری می کند، آشکارساز احتراق کاتالیستی رایج ما است.
اصل آن یک پل دو طرفه (که معمولاً به عنوان پل وتستون شناخته می شود) واحد تشخیص است. یکی از پل های سیمی پلاتین با مواد احتراق کاتالیزوری پوشیده شده است. مهم نیست که چه نوع گاز قابل اشتعال، تا زمانی که بتوان توسط الکترودها مشتعل شد، مقاومت پل سیمی پلاتین به دلیل تغییرات دما تغییر می کند. غلظت گاز قابل احتراق به نسبت معینی است و غلظت گاز قابل احتراق را می توان از طریق سیستم مدار و ریزپردازنده دستگاه محاسبه کرد.
