اندازه گیری همبستگی با بادسنج های میدانی
اندازه گیری بادسنج در محل عمدتا به سه نوع تقسیم می شود: نوع فشار دیفرانسیل، نوع پروانه، و نوع توپ حرارتی.
روش فشار دیفرانسیل یک روش کلاسیک برای اندازه گیری سرعت جریان در مکانیک سیالات است. برای اندازه گیری فشار دینامیکی عمدتاً به لوله پیتوت و فشارسنج دیفرانسیل متکی است و سپس سرعت جریان را با توجه به معادله برنولی محاسبه می کند.
مزیت این روش این است که حد تشخیص کم و حساسیت زیاد است، اما الزامات بالایی در یکنواختی میدان جریان دارد و به دلیل میدان جریان ناهموار هنگام اندازهگیری در محیط، به راحتی میتوان نادرست بود. بنابراین، روش فشار دیفرانسیل عمدتا برای اندازه گیری سرعت باد در مجرای هوا استفاده می شود. .
اصل اصلی نوع لامپ داغ این است که کاوشگر دمای ثابتی را تنظیم می کند و پس از جریان هوا در پروب گرما از بین می رود. در این زمان، پروب تا دمای تنظیم شده گرم می شود. سرعت باد را محاسبه کنید.
از مزایای این روش می توان به حساسیت بالا، محدوده اندازه گیری زیاد و مناسب برای اندازه گیری محیطی اشاره کرد. نقطه ضعف آن این است که سیم پلاتین متصل به توپ حرارتی در پروب نسبتا شکننده است. اگر در حین استفاده مراقب نباشید، پروب به راحتی آسیب می بیند و قابل تعمیر نیست.
در حال حاضر بادسنج لامپ حرارتی خانگی هنوز یک بادسنج قدیمی است. انستیتوی تهویه مطبوع پژوهشکده ساخت و ساز دارای فناوری جایگزین پیشرفته تری است و لامپ حرارتی را با ستون حرارتی سرامیکی که بسیار قوی تر از لامپ حرارتی است جایگزین کرده است.
نوع پروانه عمدتاً به باد متکی است تا پروانه را بچرخاند و سیگنال های الکترومغناطیسی برای اندازه گیری تولید کند. مزیت این روش این است که ابزار بادوام تر است.
بادسنج سه فنجانی که در رصد هواشناسی معمولاً برای اندازه گیری طولانی مدت استفاده می شود، همین اصل را دارد، اما نقطه ضعف آن این است که حساسیت کمی ضعیف است.
