نوع گازی که باید تشخیص داده شود و محدوده غلظت را تأیید کنید.
هر بخش تولید با انواع مختلفی از گازها مواجه می شود. هنگام انتخاب یک آشکارساز گاز، تمام موقعیت های ممکن باید در نظر گرفته شود. اگر متان و سایر آلکان ها با سمیت نسبتاً کم غالب باشند، انتخاب آشکارساز LEL بدون شک مناسب ترین است. این نه تنها به این دلیل است که اصل آشکارساز LEL ساده است و دارای طیف گسترده ای از کاربردها است، بلکه به این دلیل است که ویژگی های نگهداری و کالیبراسیون آسان را دارد. در صورت وجود گازهای سمی مانند مونوکسید کربن و سولفید هیدروژن، برای اطمینان از ایمنی کارگران باید یک آشکارساز گاز خاص در اولویت قرار گیرد. اگر گازهای آلی سمی و مضر بیشتری وجود داشته باشد، با توجه به اینکه غلظت آنها که ممکن است باعث مسمومیت پرسنل شود، نسبتاً کم است، مانند هیدروکربن های آروماتیک، هیدروکربن های هالوژنه، آمونیاک (آمین ها)، اترها، الکل ها، استرها و غیره، آشکارساز فوتیونیزاسیون معرفی شده در فصل قبل باید انتخاب شود، زیرا ممکن است این آشکارساز به طور قطعی برای مقابله با آنها توصیه نشود. تلفات
اگر انواع گازها چندین دسته فوق را پوشش می دهند، انتخاب یک آشکارساز گاز مرکب ممکن است با نیمی از تلاش دو برابر نتیجه حاصل شود.
سناریوی استفاده را تعیین کنید:
با توجه به تفاوت در محیط های صنعتی، انواع دتکتورهای گاز انتخاب شده نیز متفاوت است.
الف) آشکارساز گاز ثابت:
این آشکارساز است که به طور گسترده در تاسیسات صنعتی و فرآیندهای تولید استفاده می شود. می توان آن را در نقاط تشخیص خاص نصب کرد تا نشت گازهای خاص را تشخیص دهد. آشکارسازهای ثابت معمولاً دو تکه- هستند. سر تشخیص متشکل از یک سنسور و یک فرستنده در محل تشخیص به صورت یک واحد نصب می شود و ابزار ثانویه متشکل از مدار، منبع تغذیه و دستگاه نمایشگر و هشدار در مکانی امن به عنوان یک واحد برای نظارت آسان نصب می شود. اصل تشخیص آن همان چیزی است که در بخش قبل توضیح داده شد، اما از نظر فناوری و فرآیند، برای ویژگی های مورد نیاز برای تشخیص ثابت، مانند تداوم و پایداری طولانی مدت مناسب تر است. آنها همچنین باید با توجه به نوع و غلظت گازهای موجود در محل انتخاب شوند. در عین حال باید به نصب آنها در قسمت هایی که احتمال نشت گازهای خاص بیشتر است توجه شود. به عنوان مثال، موثرترین ارتفاع نصب سنسور باید با توجه به وزن مخصوص گاز و ... انتخاب شود.
