اجزاء و تعمیر و نگهداری و تعمیرات تعیین کننده عمر مفید آشکارسازهای گاز

اجزاء و تعمیر و نگهداری و تعمیرات تعیین کننده عمر مفید آشکارسازهای گاز

بسیاری از افراد نمی دانند پس از خرید تا چه زمانی می توانند از ردیاب گاز استفاده کنند و حتی برخی فکر می کنند می توان از آن به طور مداوم استفاده کرد. این رویکرد نادرست است.

عمر مفید آشکارساز گاز عمدتاً به جزء اصلی آن - سنسور بستگی دارد.

ما می دانیم که هیچ حسگر واحدی وجود ندارد که بتواند همه گازها را تشخیص دهد و همه الزامات را برآورده کند. سنسورهای مورد استفاده برای گازها و محیط‌های مختلف نیز متفاوت هستند و می‌توان آنها را به حسگرهایی برای تشخیص غلظت گازهای سمی و حسگرهایی برای تشخیص غلظت‌های انفجاری گازهای قابل اشتعال تقسیم کرد.

1. سنسورهایی که برای اندازه گیری غلظت گازهای سمی استفاده می شوند، بیشتر حسگرهای الکتروشیمیایی هستند که بر اساس اصل الکتروشیمی کار می کنند. عامل اصلی موثر بر طول عمر آنها الکترولیت است. به طور کلی، پس از 2-3 سال در یک محیط ایده آل، الکترولیت مصرف می شود و سنسور دیگر نمی تواند به طور عادی کار کند. بنابراین، عمر سنسورهای الکتروشیمیایی 2-3 سال است.

2. سنسورهایی که برای تشخیص غلظت گازهای قابل احتراق استفاده می شوند، بیشتر سنسورهای احتراق کاتالیستی هستند که در محیط های ایده آل عمر مفیدی بین 3-5 سال دارند. علاوه بر این، طول عمر آشکارسازهای گاز (شامل آشکارسازهای گاز ثابت و آشکارسازهای گاز قابل حمل) ارتباط تنگاتنگی با غلظتی که در معرض آن قرار دارند دارد. به عنوان مثال، اگر سنسور یک آشکارساز آمونیاک به طور مداوم در معرض 2ppm آمونیاک باشد، طول عمر آن تقریباً یک سال (یا 2ppm ... طول عمر سال) است. اگر در معرض آمونیاک 4ppm قرار گیرد، عمر آن تنها شش ماه است. این امر باعث می شود که حسگرهای گاز آمونیاک برای استفاده در کارخانه های تولید کود مناسب نباشند، زیرا میانگین غلظت آمونیاک حدود 20 تا 30 ppm است. بنابراین عامل اصلی تأثیرگذار بر طول عمر سنسورها نیز این است که هر چه محیط محیطی بدتر باشد، طول عمر آنها کوتاهتر می شود و به دنبال آن مکانیسم سنسور. سنسورها مستقیماً بر استفاده از آشکارسازهای گاز تأثیر می گذارند، بنابراین توجه به کاربرد و وضعیت سنسورها نیز توجه به ایمنی خودمان است.