استفاده و نگهداری از آشکارساز گازهای قابل احتراق

استفاده و نگهداری از آشکارساز گازهای قابل احتراق

1. تجزیه و تحلیل خطاها از اصل آشکارسازهای گاز قابل اشتعال

1. آشکارسازهای گازهای قابل احتراق آشکارسازهایی هستند که در ساختمانهای صنعتی و عمرانی نصب و مورد استفاده قرار می گیرند که به غلظت گازهای قابل احتراق منفرد یا چندگانه پاسخ می دهند. دو نوع آشکارساز گاز قابل اشتعال وجود دارد که بیشتر در زندگی روزمره استفاده می شود: آشکارسازهای گاز قابل اشتعال کاتالیستی و آشکارسازهای گازهای قابل اشتعال نیمه هادی. رستوران ها، مهمانخانه ها، کارگاه های خانگی و سایر مکان هایی که از گاز، گاز طبیعی و گاز مایع استفاده می کنند، عمدتاً از آشکارسازهای گاز قابل اشتعال نیمه هادی استفاده می کنند و مکان های صنعتی که گازهای قابل اشتعال و بخارات قابل اشتعال منتشر می کنند، عمدتاً از آشکارسازهای گاز قابل اشتعال نوع کاتالیزوری استفاده می کنند.

2. آشکارساز گازهای قابل احتراق کاتالیستی از تغییر مقاومت سیم پلاتین فلزی نسوز برای اندازه گیری غلظت گاز قابل احتراق استفاده می کند. هنگامی که گاز قابل احتراق وارد آشکارساز می شود، باعث ایجاد واکنش اکسیداسیون (احتراق بدون شعله) در سطح سیم پلاتین می شود و گرمای ایجاد شده باعث افزایش دمای سیم پلاتین می شود و مقاومت سیم پلاتین تغییر می کند. هنگامی که دمای سیم پلاتین تغییر می کند، مقاومت سیم پلاتین تغییر می کند و داده های شناسایی شده نیز تغییر می کند.

3. آشکارساز گازهای قابل احتراق از نوع نیمه هادی از تغییر مقاومت سطح نیمه هادی برای اندازه گیری غلظت گاز قابل احتراق استفاده می کند. آشکارساز گازهای قابل احتراق نیمه هادی از یک عنصر نیمه هادی حساس به گاز با حساسیت بالا استفاده می کند. هنگامی که در حالت کار با گاز قابل احتراق مواجه می شود، مقاومت نیمه هادی کاهش می یابد و مقدار افت رابطه متناظری با غلظت گاز قابل احتراق دارد.

4. دتکتور گاز قابل احتراق از دو قسمت تشخيص و تشخيص تشکيل شده و داراي توابع تشخيص و آشکارسازي است. اصل قسمت تشخیص آشکارساز گاز قابل اشتعال این است که سنسور دستگاه از یک عنصر تشخیص، یک مقاومت ثابت و یک پتانسیومتر صفر برای تشکیل یک پل تشخیص استفاده می کند. این پل از سیم پلاتین به عنوان عنصر کاتالیزوری حامل استفاده می کند. پس از برق رسانی، دمای سیم پلاتین به دمای کار افزایش می یابد و هوا با انتشار طبیعی یا روش های دیگر به سطح عنصر می رسد. هنگامی که هیچ گاز قابل اشتعال در هوا وجود ندارد، خروجی پل صفر است. هنگامی که هوا حاوی گاز قابل اشتعال است و به عنصر تشخیص منتشر می شود، احتراق بدون شعله به دلیل عمل کاتالیزوری رخ می دهد که باعث می شود دمای عنصر تشخیص افزایش یابد و مقاومت سیم پلاتین افزایش یابد. ، به طوری که پل از تعادل خارج می شود، به طوری که یک سیگنال ولتاژ خروجی وجود دارد، مقدار این ولتاژ متناسب با غلظت گاز قابل اشتعال است، سیگنال تقویت می شود، از آنالوگ به دیجیتال تبدیل می شود و غلظت گاز قابل اشتعال. از طریق نمایشگر مایع نمایش داده می شود. اصل قسمت تشخیص این است که وقتی غلظت گاز قابل اشتعال اندازه گیری شده از مقدار حدی تجاوز می کند، ولتاژ خروجی پل تقویت شده و ولتاژ مجموعه تشخیص مدار، از طریق مقایسه کننده ولتاژ، مولد موج مربع مجموعه ای از سیگنال های موج مربعی را خروجی می کند. صدای کنترلی، در مدار تشخیص نور، زنگ پخش صدای پیوسته تولید می کند و دیود ساطع کننده نور برای ارسال سیگنال تشخیص چشمک می زند. از اصل آشکارساز گاز قابل اشتعال می توان دریافت که اگر تداخل الکترومغناطیسی وجود داشته باشد، سیگنال تشخیص تحت تأثیر قرار می گیرد و انحراف داده ها رخ می دهد. اگر برخورد یا لرزشی وجود داشته باشد که باعث شکستن تجهیزات شود، تشخیص با شکست مواجه خواهد شد. اگر محیط خیلی مرطوب باشد یا تجهیزات وارد آب شود، ممکن است آسیب ببیند. باعث اتصال کوتاه در آشکارساز گاز قابل اشتعال، یا تغییر در مقدار مقاومت خط، که منجر به خرابی تشخیص می شود.

2. تجزیه و تحلیل شکست و اقدامات متقابل کاربران با استفاده از آشکارسازهای گاز قابل اشتعال
(1) استفاده نادرست توسط کاربران
هنگامی که کاربر از آشکارساز استفاده می کند، کولر و تجهیزات گرمایشی را در نزدیکی آشکارساز گاز قابل اشتعال نصب کنید. هنگام استفاده از تهویه مطبوع و تجهیزات گرمایشی، اگر جریان هوای سرد و گرم مستقیماً از زنگ گاز قابل اشتعال عبور کند، ممکن است باعث ایجاد گاز قابل اشتعال شود. مقاومت سیم پلاتینی دزدگیر تغییر می کند و خطا دارد. بنابراین، هشدار گاز قابل اشتعال باید دور از تهویه مطبوع و تجهیزات گرمایشی نگهداری شود تا از خرابی ناشی از تنظیم نامناسب جلوگیری شود. کاربران همچنین باید در هنگام استفاده از آشکارساز گازهای قابل اشتعال به تداخل ضد الکترومغناطیسی توجه کنند. موقعیت نصب، زاویه نصب، اقدامات حفاظتی و سیم کشی سیستم هشدار گاز قابل احتراق باید از تداخل الکترومغناطیسی جلوگیری کند. سه راه اصلی وجود دارد که محیط الکترومغناطیسی می تواند بر آلارم گازهای قابل احتراق تأثیر بگذارد: تداخل امواج الکترومغناطیسی در هوا، گروه های پالس باریک در منابع تغذیه و سایر خطوط ورودی و خروجی، و الکتریسیته ساکن بدن انسان. به عنوان مثال، هنگامی که هشدار گاز قابل احتراق نزدیک به کولر نصب می شود، انحراف تشخیص سیستم رخ می دهد. فاصله بین خط تشخیص و خط برق، خط روشنایی و سایر خطوط برق قوی کم است و سیستم همچنین انحراف تشخیص را بدون اقدامات ضد تداخل الکترومغناطیسی تولید می کند. هنگام استفاده از آشکارساز گاز قابل اشتعال، کاربران باید به عواملی که ممکن است باعث خرابی شوند توجه کنند، مانند: گرد و غبار، دمای بالا، رطوبت، باران و غیره. نصب شده، اگر فن اگزوز در مجاورت آشکارساز گاز قابل احتراق نصب شده باشد، گاز قابل احتراق نشت کرده نمی تواند به طور کامل در مجاورت آلارم گاز قابل احتراق پخش شود و در نتیجه تشخیص به موقع انجام نشود. یی فرصت را از دست داد. علاوه بر این، کاربران باید به نصب آشکارسازهای گاز قابل اشتعال در مکان های ضد انفجار نیز توجه کنند. به عنوان مثال، کارخانه‌های کلاس A که گازهای قابل اشتعال منتشر می‌کنند باید از آلارم‌های گاز قابل اشتعال ضد انفجار استفاده کنند و درجه‌های ضد انفجار آن‌ها نباید کمتر از الزامات مربوط به درجه ضد انفجار مقررات فعلی باشد. کاربران همچنین باید توجه داشته باشند که هنگام استفاده از آشکارساز گازهای قابل اشتعال از مکان هایی که دمای بالا، رطوبت بالا، بخار و دود روغنی ممکن است به آن برسد خودداری کنند. اجسام را روی آشکارساز قرار ندهید یا آویزان نکنید. آشکارساز گاز قابل اشتعال نصب شده نمی تواند موقعیت دستگاه را خودسرانه جابجا کند. کاربران تا حد امکان از آلارم های گاز قابل احتراق برای انتخاب محصولاتی با پروب های حسگر قابل تعویض برای سهولت استفاده استفاده می کنند.

(2) فرآیند ساخت و ساز استاندارد نیست
بی نظمی در روند ساخت و ساز باعث می شود که آشکارساز گاز قابل اشتعال در حین استفاده خرابی ها را تشخیص دهد. اگر آشکارساز گاز قابل احتراق در نزدیکی تجهیزاتی که مستعد نشت گاز قابل احتراق است نصب نشده باشد یا در حین نصب در مجاورت فن اگزوز نصب شده باشد، گاز قابل احتراق نشت شده را نمی توان به طور کامل در مجاورت آشکارساز گاز پخش کرد. آشکارساز گاز قابل احتراق در محل سکونت باید در نزدیکی خط لوله گاز و اجاق گاز در آشپزخانه نصب شود. آشکارساز باید در فاصله 300 میلی متری از زمین نصب شود. اگر آشکارساز گاز قابل اشتعال به طور قابل اعتمادی زمین نباشد و تداخل الکترومغناطیسی را نتوان حذف کرد، ولتاژ تحت تأثیر قرار می گیرد و داده های تشخیص نادرست خواهند بود. بنابراین، آشکارساز گاز قابل اشتعال باید به طور قابل اعتمادی در طول ساخت و ساز به زمین متصل شود. آشکارسازها و پایانه های گاز قابل اشتعال در مکان هایی نصب می شوند که مستعد برخورد یا ورود آب هستند که ممکن است باعث قطع شدن مدار الکتریکی یا اتصال کوتاه شود. برای جوشکاری باید از شار غیر خورنده استفاده شود، در غیر این صورت خوردگی در محل اتصال جدا می شود یا مقاومت خط را افزایش می دهد که بر تشخیص طبیعی تأثیر می گذارد. آشکارساز را روی زمین نیندازید یا نیندازید. اشکال زدایی باید پس از ساخت و ساز انجام شود تا اطمینان حاصل شود که آلارم گاز قابل احتراق در شرایط کاری عادی قرار دارد.

(سه)، نگهداری
به منظور تشخیص اطلاعات گازهای قابل احتراق، آشکارساز گاز قابل احتراق باید با محیط تشخیص ارتباط برقرار کند. بنابراین ورود گازهای آلاینده مختلف و گرد و غبار موجود در محیط به دتکتور اجتناب ناپذیر است که بر شرایط کاری ردیاب تاثیر می گذارد. خسارت یک وجود عینی است. محیط کار آشکارسازهای گاز قابل احتراق نسبتاً خشن است و بسیاری از آنها در خارج از منزل نصب می شوند. تعمیر و نگهداری ضعیف منجر به خطا یا عدم شناسایی آلارم گازهای قابل احتراق می شود. بنابراین، تمیز کردن و نگهداری منظم آشکارسازهای گاز قابل احتراق یک وظیفه مهم برای جلوگیری از خرابی است.

زمین باید به طور منظم بررسی شود. اگر اتصال زمین الزامات استاندارد را برآورده نکند یا اصلاً زمین نباشد، آشکارساز گاز قابل اشتعال را نیز مستعد تداخل الکترومغناطیسی می کند و باعث خرابی می شود. جلوگیری از پیری اجزا از منظر قابلیت اطمینان و عمل ثابت کرده است که خرابی های ناشی از پیری اجزا در سیستم آشکارسازهای گاز قابل اشتعال با دوره خدمات بیش از 10 سال افزایش می یابد. بنابراین، در صورتی که مدت زمان سرویس بیش از الزامات مقررات استفاده باشد، باید به موقع تعویض شود.