آیا می توان از آشکارساز مونوکسید کربن (CO) قابل حمل به عنوان جایگزینی برای زنگ هشدار گاز قابل احتراق استفاده کرد؟
1، اشیاء تشخیص مختلف
آلارم های گاز عمدتاً برای گازهای قابل احتراق مانند متان و پروپان مانند گاز طبیعی و گاز مایع طراحی شده اند. پس از چنین نشت گاز، به راحتی می توان انفجار یا آتش سوزی ایجاد کرد. عملکرد اصلی آلارم‌های گاز این است که قبل از اینکه غلظت گاز به سطح معینی از خطر برسد، هشدارهایی صادر کند و به کاربران یادآوری کند که از خطرات انفجار یا آتش‌سوزی جلوگیری کنند.
آشکارساز مونوکسید کربن قابل حمل به طور خاص برای تشخیص مونوکسید کربن بی رنگ و بی بو طراحی شده است. این گاز اغلب در اثر احتراق ناقص سوخت، مانند در صورت خرابی تجهیزات گازی یا شرایط تهویه نامناسب در اجاق های زغال سنگ، تولید می شود. پس از نشت مونوکسید کربن می تواند خطرات مسمومیت را برای بدن انسان به همراه داشته باشد و در موارد شدید زندگی را نیز به خطر بیندازد. بنابراین هدف تشخیص دتکتورهای قابل حمل مونوکسید کربن جلوگیری از مسمومیت است که کاملاً با جهت حفاظتی آلارم گاز متفاوت است.
2، در اصول عملکردی تفاوت هایی وجود دارد
تفاوت در اصول عملکردی بیشتر مشخص می کند که این دو نمی توانند به جای یکدیگر استفاده شوند. آلارم های گازی تغییرات در غلظت گازهای قابل احتراق را از طریق حسگرهای احتراق کاتالیستی یا نیمه هادی تشخیص می دهند. هنگامی که غلظت گاز از حد استاندارد فراتر رود، یک زنگ هشدار ایجاد می شود که اغلب با بوی گاز همراه است. کاربران می توانند به سرعت خطر را با تهویه به موقع و روش های دیگر کاهش دهند.
آشکارسازهای مونوکسید کربن قابل حمل به حسگرهای الکتروشیمیایی برای جذب غلظت بسیار کم مونوکسید کربن متکی هستند. مونوکسید کربن بی رنگ و بی بو است. هنگامی که آشکارساز زنگ خطر را به صدا در می آورد، ممکن است بدن انسان قبلاً علائم مسمومیت مانند سرگیجه و حالت تهوع را تجربه کرده باشد. در این زمان لازم است بلافاصله محل را تخلیه و منبع آلودگی را قطع کرد تا از آسیب بیشتر جلوگیری شود.
3، هر سناریوی برنامه تمرکز خاص خود را دارد
از منظر سناریوهای کاربردی، در محل نصب و استفاده از این دو نیز تفاوت هایی وجود دارد. آلارم های گاز اغلب در نزدیکی خطوط لوله گاز، شیرها و سایر مکان هایی که گاز مستعد نشتی است نصب می شود. هنگام نصب، آنها باید از منابع گرما و منافذ تهویه دور نگه داشته شوند تا سیگنال های نشت گاز را با دقت بیشتری دریافت کنند.
آشکارسازهای مونوکسید کربن قابل حمل برای قرار دادن در مناطقی با فعالیت های مکرر انسانی یا نزدیک تجهیزاتی که مستعد تولید مونوکسید کربن هستند مانند آبگرمکن های گازی و دیگ های دیواری مناسب تر هستند. اگر در حین استفاده از چنین تجهیزاتی احتراق ناکافی رخ دهد، تجمع مونوکسید کربن آسان است. آشکارساز می تواند تغییرات غلظت را به موقع ثبت کند و از ایمنی پرسنل محافظت کند.
اگر به جای ردیاب قابل حمل مونوکسید کربن از زنگ هشدار گاز استفاده شود، خطر مسمومیت با مونوکسید کربن کاملا نادیده گرفته می شود. در مقابل، استفاده از یک آشکارساز مونوکسید کربن قابل حمل برای نظارت بر نشت گاز نمی تواند هشدارهای موثری را قبل از وقوع خطر انفجار صادر کند. این دو به جای یک رابطه جایگزین در حفاظت امنیتی به دستگاه های مکمل تعلق دارند.
