میکروسکوپ بیولوژیکی بر روی حجم بلوک بافتی
یک میکروسکوپ بیولوژیکی با یک کندانسور می تواند کندانسور را به بالا و پایین حرکت دهد تا روشنایی آن را متوسط کند و همچنین می تواند دیافراگم تحلیلگر نور متغیر را برای رسیدن به روشنایی متوسط 9b تغییر دهد. اگر نور در خورشید باشد، کندانسور را می توان به طور مناسب بالا برد، و دیافراگم نویز نوری متغیر را می توان به طور مناسب بزرگ کرد. اگر نور بیش از حد قوی باشد، کندانسور را می توان به طور مناسب پایین آورد و دیافراگم تقاطع را می توان به طور مناسب کاهش داد. اگر در این حالت همچنان احساس خیره شدن دارید، می توانید فیلتر مناسبی را انتخاب کرده و آن را روی براکت زیر کندانسور قرار دهید. این توسا می تواند درخشندگی شما را راضی کند. البته لازم است پس از مدتی تمرین در تنظیم موقعیت های بالا و پایین کندانسور برای تغییر اندازه دیافراگم قرائت نوری و انتخاب فیلترهای مناسب، تجربه کسب کنید.
مشکل بسیار مهم بیومیکروسکوپ این است که محتوای 65 عنصر در هر قسمت پس از انجماد و تعبیه رزین (FD) و خشک کردن انجمادی باید به دقت مورد بررسی قرار گیرد تا به سلولهای مورد مشاهده و تجزیه و تحلیل آسیبی وارد نشود. از آنجایی که میکروآنالیز اشعه ایکس نه تنها شامل مراحل زیادی می شود، بلکه هزینه زیادی نیز دارد، اگر سلول های مورد تجزیه و تحلیل سلول های آسیب دیده یا سلول های مرده پس از درمان طولانی مدت و چند مرحله ای باشند، نتیجه گیری اشتباه بسیار متأسفانه است. به عنوان مثال، سلول های میوکارد جدا شده توسط تیمار کلاژناز دو شکل دارند، یکی میله ای بلند و دیگری گرد. دومی یک سلول در حال مرگ است که در طول جداسازی سلول آسیب می بیند.
محتوای و توزیع الکترولیت ها در این دو نوع سلول در زیر میکروسکوپ بیولوژیکی بسیار متفاوت است. سدیم بسیار زیاد و پتاسیم در سلول های گرد میوکارد بسیار کم است و غلظت کلسیم در دندریت های خطی بسیار زیاد است. در مقایسه با سایر روشهای تحلیلی، ثابت شده است که سدیم بالا و پتاسیم کم در سلولهای حلقوی و کلسیم بالا در میتوکندری، نتایج آسیب غشای سلولی در طول جداسازی سلول است. روش تثبیت سرد سلول ها و بافت ها اغلب به این صورت است که ابتدا آنها را با کوئنچ کردن و سپس در نیتروژن مایع ذخیره می کنند. تثبیت کوئنچ برای اثر حفظ بسیار مهم است. سلول های زنده یا بافت های تازه سرشار از آب هستند. هنگام خاموش کردن، اغلب قسمتهایی از سلولها یا بافتهایی که در تماس مستقیم با مواد ضد سرما هستند (مخصوصاً هنگام کوئنچ با نیتروژن مایع) ابتدا منجمد و ثابت میشوند، بنابراین یک پوسته تشکیل میشود که مانع از انجماد و تثبیت بخش مرکزی میشود. بخشی از سلول ها بنابراین، هنگام انجام میکروآنالیز اشعه ایکس، اغلب مشخص می شود که کریستال های یخ در مرکز سلول های بزرگتر وجود دارد. برای جلوگیری از این اتفاق، از ماده ای با نقطه ذوب بالاتر از نیتروژن مایع اما دمای خشک شدن کمتر از 806 درجه سانتیگراد به عنوان عامل خنک کننده استفاده می شود. چنین مواد زیادی وجود دارد، اما آسانترین آنها پروپان غلیظ است (نقطه جوش-42．120c، نقطه ذوب-187．10c، وزن مولکولی-44.1) که دارای سریعترین سرعت خنک کننده اما عیب آن اشتعال پذیری است.
میکروسکوپ بیولوژیکی می تواند فیبر عضلانی را روی یک قاب مخصوص قرار دهد و زمانی که فیبر عضلانی به یک فاز خاص منقبض می شود و نیاز به ثابت شدن دارد، نازل فوراً راه اندازی می شود تا پروپان مایع روی فیبر عضلانی اسپری شود تا خاموش و ثابت شود. آی تی. سپس فیبرهای عضلانی همراه با قفسه خارج شده و در نیتروژن مایع قرار می گیرند. اگر سلولهای خونی یا سلولهای جدا شده ثابت شدند، ابتدا با سرعت کم سانتریفیوژ کنید تا سلولها متمرکز شوند، سلولها را به یک لوله کوچک نقرهای با رسانایی حرارتی خوب منتقل کنید و لوله کوچک را برای انجماد و تثبیت در پروپان مایع قرار دهید. هنگام تثبیت لوزالمعده موش در آزمایشگاه هال، دو بلوک فولادی با هلیوم مایع (یا نیتروژن مایع) از قبل خنک شد و دو بلوک مسی در جلو و پشت پانکراس با انبردست قرار داده شد تا خاله ها خاموش و ثابت شوند. بافت یا سلول ها را می توان برای مدت طولانی پس از کوئنچ و تثبیت و انتقال به نیتروژن مایع نگهداری کرد.
