مقدمه ای بر کاربردهای آشکارسازهای گاز قابل اشتعال و نگهداری از آنها

مقدمه ای بر کاربردهای آشکارسازهای گاز قابل اشتعال و نگهداری از آنها

(1) نقاط نشتی بالقوه دستگاهی که باید نظارت شود را شناسایی کنید، عواملی مانند فشار و جهت نشتی را تجزیه و تحلیل کنید و نقشه توزیع موقعیت های پروب را ترسیم کنید. دستگاه را بر اساس شدت نشتی به سه سطح طبقه بندی کنید: سطح I، سطح II و سطح III.

(2) بر اساس عوامل خاصی مانند جهت جریان هوا و جهت باد در محل، جهت نشت گاز قابل احتراق را زمانی که مقدار زیادی نشت رخ می دهد تعیین کنید.

(3) بر اساس چگالی گاز نشت‌شده (بیشتر یا کمتر از هوا)، همراه با روند جریان هوا، نمودار روند جریان سه‌بعدی نشتی ساخته می‌شود و یک طرح تنظیم اولیه در موقعیت پایین دست جریان آن ساخته می‌شود.

(4) بررسی کنید که آیا وضعیت نشتی نقطه نشتی ریز نشت یا جت است. اگر نشتی جزئی باشد، محل نقطه باید به نقطه نشتی نزدیکتر باشد.

اگر نشتی جت باشد، باید کمی دور از نقطه نشتی نگهداری شود. بر اساس این موقعیت ها، طرح نقطه ای نهایی را تدوین کنید. به این ترتیب می توان مقدار و تنوعی را که باید خریداری کرد، تخمین زد.

(5) برای مکان هایی با نشت گاز قابل احتراق قابل توجه، یک نقطه تشخیص باید طبق مقررات مربوطه هر 10-20 متر ایجاد شود.

برای اتاق های پمپ کوچک و ناپیوسته بدون سرنشین، باید به احتمال نشت گاز قابل احتراق توجه شود و به طور کلی یک آشکارساز در خروجی هوای پایینی نصب شود.

(6) برای مکان هایی با نشت گاز هیدروژن، آشکارسازها باید بر روی سطح صاف بالای نقطه نشت نصب شوند.

(7) برای محیط های با چگالی گاز بیشتر از هوا، آشکارساز باید در صفحه ای زیر نقطه نشتی نصب شود و باید به ویژگی های محیط اطراف توجه شود.

باید توجه ویژه ای به تنظیم نقاط نظارت در مکان هایی که گازهای قابل اشتعال مستعد تجمع هستند معطوف شود.

(8) برای محیط‌های باز که در آن گازهای قابل اشتعال منتشر و خارج می‌شوند، در صورت عدم وجود شرایط تهویه خوب؛