اول، رفتار بد کاربران
کاربر هشدار گاز باید هنگام استفاده از آشکارساز گاز، تجهیزات گرمایش و سرمایش را در مجاورت آشکارساز گاز قابل احتراق قرار دهد. ردیاب گاز قابل اشتعال باید دور از دستگاه های تهویه مطبوع و واحدهای گرمایشی نگهداری شود تا از خرابی های ناشی از تنظیم نامناسب جلوگیری شود. اگر هنگام استفاده از تهویه مطبوع یا بخاری، هوای سرد و گرم مستقیماً از آشکارساز گازهای قابل اشتعال عبور کند، ممکن است باعث ایجاد خطا در مقاومت سیم پلاتین شود. کاربران آشکارساز گاز قابل اشتعال باید مراقب باشند تا از تداخل الکترومغناطیسی جلوگیری کنند. نصب هشدار بدنه باید از طریق موقعیت نصب، زاویه نصب، اقدامات پیشگیرانه و سیم کشی سیستم از تداخل الکترومغناطیسی محافظت شود. استفاده کنندگان از آشکارسازهای گاز قابل اشتعال باید از شرایطی مانند گرد و غبار، گرمای شدید، رطوبت، باران و غیره آگاه باشند که ممکن است منجر به خرابی شود. گاز قابل احتراق نشتشده نمیتواند به طور کامل در اطراف زنگ هشدار گاز قابل احتراق پخش شود و تشخیص نشت به موقع را غیرممکن میکند. یی رزمنده را ندید.
دوم، فرآیند ساخت و ساز استاندارد نیست.
فرآیند ساخت و ساز غیر استاندارد باعث می شود که آشکارساز گاز قابل اشتعال در حین استفاده عیوب را تشخیص دهد. اگر آشکارساز گاز قابل اشتعال در نزدیکی تجهیزات مستعد نشتی قرار نگیرد یا در مجاورت فن اگزوز نصب شده باشد، گاز نشتشده نمیتواند به طور کامل در مجاورت آشکارساز گاز قابل اشتعال پخش شود، به طوری که نشت خطرناک در آن قابل اشتعال نباشد. زمان. تشخیص آشکارساز گازهای جنسی اگر آشکارساز گاز قابل اشتعال به طور قابل اعتمادی زمین نباشد، نمی تواند تداخل الکترومغناطیسی را از بین ببرد، که به طور اجتناب ناپذیری بر ولتاژ تأثیر می گذارد و باعث داده های تشخیص نادرست می شود. بنابراین، آشکارساز گاز قابل اشتعال باید در طول فرآیند ساخت و ساز به طور قابل اعتمادی زمین شود. آلارم های گاز قابل اشتعال و پایانه های سیم کشی در مکان هایی قرار دارند که مستعد برخورد یا ورود آب است که منجر به مدار باز یا اتصال کوتاه مدارهای الکتریکی می شود. در جوشکاری باید از شار غیر خورنده استفاده شود، در غیر این صورت اتصالات خورده و جدا می شوند و یا مقاومت خط افزایش می یابد که بر تشخیص طبیعی تأثیر می گذارد. آشکارساز را روی زمین نیندازید یا نیندازید. اشکال زدایی باید پس از ساخت و ساز انجام شود تا اطمینان حاصل شود که آلارم بدنه در شرایط کاری عادی قرار دارد.
سوم، آشکارساز گاز را حفظ کنید
برای تشخیص غلظت گاز، آشکارساز باید با محیط تشخیص ارتباط برقرار کند، بنابراین ورود گازهای آلاینده مختلف و گرد و غبار موجود در محیط به دتکتور اجتناب ناپذیر است و آسیب به شرایط کاری آشکارساز وجود عینی، قابل اشتعال است. محیط آشکارساز گاز نسبتاً خشن است و بسیاری از آنها در خارج از منزل نصب می شوند. تعمیر و نگهداری ضعیف منجر به خطا یا عدم شناسایی آشکارساز گاز می شود. بنابراین، تمیز کردن و نگهداری منظم آشکارساز گازهای قابل احتراق یک وظیفه مهم برای جلوگیری از خرابی است.
زمین باید به طور منظم بررسی شود. اگر اتصال زمین نتواند الزامات استاندارد را برآورده کند، یا اصلاً زمین نباشد، آشکارساز گاز قابل اشتعال نیز مستعد تداخل الکترومغناطیسی خواهد بود و باعث اختلال در عملکرد می شود.
توصیه می شود قبل از استفاده از ابزارهای مختلف، تشخیص پاسخ را روی گاز استاندارد مورد استفاده در دستگاه انجام دهید تا مطمئن شوید که ابزار واقعاً نقش محافظتی ایفا می کند. آلارمهای گاز قابل اشتعال و آلارمهای گاز سمی نیز با روشی نسبی مانند سایر ابزارهای تست تحلیلی اندازهگیری میشوند: ابتدا از گاز صفر و غلظت استاندارد گاز برای کالیبره کردن دستگاه استفاده کنید و منحنی استاندارد را بدست آورید و آن را در بین ابزارها ذخیره کنید. در طول اندازه گیری، دستگاه سیگنال الکتریکی تولید شده توسط غلظت گاز را که باید اندازه گیری شود با سیگنال الکتریکی غلظت استاندارد مقایسه می کند و مقدار دقیق غلظت گاز را محاسبه می کند. بنابراین، صفر کالیبره کردن ابزار در هر زمان و کالیبره کردن مکرر ابزار برای اطمینان از دقت اندازهگیری ابزار ضروری است.
