کاربرد آشکارسازهای گاز سمی در صنعت
با توجه به خطرات، گازهای سمی و مضر را به دو دسته گازهای قابل احتراق و گازهای سمی تقسیم می کنیم. با توجه به خواص و خطرات مختلف آنها، روش های تشخیص آنها نیز متفاوت است.
گازهای سمی می توانند در مواد تولیدی وجود داشته باشند و توسط آشکارسازهای گاز سمی قابل شناسایی هستند. مانند اکثر مواد شیمیایی آلی (VOCs)، آنها نیز ممکن است در محصولات جانبی مراحل مختلف فرآیند تولید مانند آمونیاک، مونوکسید کربن، سولفید هیدروژن و غیره وجود داشته باشند. آنها خطرناک ترین عوامل برای کارکنان هستند. این نوع آسیب نه تنها شامل آسیب های فوری مانند ناراحتی جسمی، بیماری، مرگ و غیره می شود، بلکه آسیب های طولانی مدت به بدن انسان مانند ناتوانی، سرطان و غیره را نیز شامل می شود که تشخیص این گازهای سمی و مضر است. موضوعی که کشورهای در حال توسعه باید توجه کافی به آن داشته باشند. TWA (8-میانگین وزنی آماری ساعت)، STEL (سطح قرار گرفتن در معرض کوتاه مدت 15 دقیقه)، IDLH (دوز کشنده فوری) (ppm) و MAC (حداکثر غلظت مجاز در کارگاه) سمی و مضر رایج گازها mg/m3 هستند. با انواع مختلف گازها، مقادیر TWA، STEL، IDLH، MAC آنها ممکن است تا حدی متفاوت باشد. در حال حاضر برای تشخیص گازهای سمی خاص، از سنسورهای تخصصی گاز بیشتر استفاده می کنیم. می تواند شامل موارد فوق باشد. همه حسگرهای گاز ذکر شده، از جمله آشکارسازهای فوتیونیزاسیون معرفی شده در دو فصل اول. در این میان رایج ترین، بالغ ترین و جامع ترین روش برای تشخیص گازهای معدنی، روش الکترولیز پتانسیل ثابت است که معمولاً به سنسورهای الکتروشیمیایی معروف است.
در حال حاضر، ما به تشخیص گازهایی که می توانند مسمومیت حاد ایجاد کنند، مانند سولفید هیدروژن و سیانید هیدروژن اهمیت زیادی قائل هستیم. با این حال، ما به اندازه کافی به تشخیص گازهایی که می توانند باعث مسمومیت مزمن شوند، مانند هیدروکربن های معطر و الکل ها، توجه نمی کنیم. در واقع، دومی آسیب کمتری به سلامت و ایمنی کارگران وارد نمی کند تا گازهایی که می توانند باعث مسمومیت حاد شوند! آنها ممکن است باعث سرطان و سایر بیماری های پنهان شوند که بر طول عمر و سلامت کارگران تأثیر می گذارد. ظهور این پدیده تنها به دلایل شناختی نیست، بلکه به دلیل عدم وجود آشکارسازهای گاز آلی مناسب است که بتواند غلظت های کمتری را در بازار در گذشته تشخیص دهد. با پیشرفت علم و فناوری و ارتقای سطح آگاهی مردم نسبت به سلامت، مردم دیگر تنها به «خوشحال سر کار آمدن و سالم به خانه رفتن» بسنده نمی کنند، بلکه به دنبال کیفیت زندگی و شرایط زندگی بالاتر هستند. مردم نه تنها نگران کار امروز هستند، بلکه نگران زندگی فردای پس از بازنشستگی نیز هستند.
بنابراین در کارهای ایمنی و بهداشت صنعتی باید از آشکارسازهای گاز سمی برای حفاظت از ایمنی پرسنل استفاده شود و مفاهیم و ایده های جدید به طور مداوم معرفی شود تا نه تنها از خطر فوری جلوگیری شود، بلکه به جلوگیری از فجایع آینده نیز توجه شود. همه اینها نیاز به بهبود و ارتقای مستمر از طریق تدوین مقررات و ارتقای کیفیت مردم دارند.
