روش اندازه گیری میزان اکسیژن محلول در آب های غنی از اکسیژن
در دما و فشار اتاق، محتوای اکسیژن محلول در آب معمولاً 6-10 میلیگرم در لیتر است. به دلایل خاصی، محتوای اکسیژن محلول در بدنه های آبی خاص می تواند به میزان قابل توجهی افزایش یابد و منجر به اکسیداسیون غنی آب شود. محتوای اکسیژن محلول می تواند به بیش از 20 میلی گرم در لیتر برسد. به عنوان مثال، رودخانه ها و دریاچه ها حاوی مقدار زیادی گیاهان آبزی هستند. هنگامی که هوا آفتابی است، اکسیژن آزاد شده توسط فتوسنتز گیاهان آبزی می تواند منجر به اکسیداسیون آب شود. برخی از آب ها نیز به دلیل هوادهی یا استفاده از معیارهای اکسیژن محلول تحت فشار، افزایش قابل توجهی در غلظت اکسیژن محلول را تجربه می کنند. نمونه های رایج شامل مخازن هوادهی و نوشیدنی های غنی از اکسیژن است.
روشهای مختلفی برای اندازهگیری اکسیژن محلول وجود دارد که از میان آنها معمولاً از دو روش برای تعیین اکسیژن محلول در آبهای غنی از اکسیژن استفاده میشود:
روش یدومتری: سولفات منگنز و یدید پتاسیم قلیایی به نمونه آب اضافه می شود. اکسیژن محلول در آب، منگنز کم ظرفیت را به منگنز با ظرفیت بالا اکسید می کند و رسوب قهوه ای رنگ هیدروکسید منگنز چهار ظرفیتی را تشکیل می دهد. پس از افزودن اسید، هیدروکسید رسوب می کند و حل می شود و با یون های ید واکنش می دهد تا ید آزاد آزاد شود. با استفاده از نشاسته به عنوان شاخص، میزان اکسیژن محلول بر اساس مصرف محلول تیتراسیون با تیتر کردن ید آزاد شده با محلول استاندارد تیوسولفات سدیم محاسبه می شود.
روش الکترود: با استفاده از یک الکترود اکسیژن محلول پوشش داده شده یا یک الکترود اکسیژن محلول فلورسنت برای اندازه گیری انحلال
محتوای اکسیژن محلول
در مقایسه با روش یدومتریک، روش الکترود فرآیند تست سادهتر، راحتتر و دقیقتری دارد. با این حال، محدوده موثر اکسیژنسنجهای محلول در بازار که معمولاً مورد استفاده قرار میگیرند، بیشتر 0-20mg/L است، که برای اندازهگیری بدنههای آبی غنی از اکسیژن با محتوای اکسیژن محلول بیشتر از 20 میلیگرم در لیتر، ناتوان است. پس از اکتشاف، پرسنل فنی تحقیق و توسعه Thundermagnetic با موفقیت دامنه موثر دستگاه را از 0-20mg/L معمولی به محدوده بالاتر گسترش دادند، بنابراین مشکل تشخیص غلظت بالای اکسیژن محلول در محیطهای غنی از اکسیژن را حل کردند.
