علل خطا و راه حل های آشکارسازهای گازهای قابل احتراق
پس از تجزیه و تحلیل جامع علل خطای آشکارسازهای گاز قابل احتراق، دو احتمال را نمی توان رد کرد: فرآیندهای ساخت و ساز غیر استاندارد - و نگهداری ناکافی. هر دوی اینها عوامل بالقوه ای هستند که منجر به نقص در آشکارسازهای گازهای قابل احتراق می شوند.
فرآیندهای ساختوساز غیر استاندارد - میتوانند باعث نقص تشخیص در آشکارسازهای گاز قابل احتراق در حین استفاده شوند. به عنوان مثال، اگر یک آشکارساز گاز قابل احتراق در نزدیکی تجهیزاتی که احتمال نشت گازهای قابل احتراق وجود دارد، نصب نشده باشد، یا اگر در مجاورت یک فن اگزوز نصب شده باشد، گازهای قابل احتراق نشتی نمی توانند به طور کامل در مجاورت آشکارساز پخش شوند. در نتیجه، آشکارساز نمی تواند نشت را به موقع تشخیص دهد.
در ساختمان های مسکونی، آشکارسازهای گاز قابل احتراق باید در نزدیکی خطوط لوله گاز و اجاق گاز در آشپزخانه نصب شود. هنگامی که از گاز طبیعی استفاده می شود، آشکارساز گاز باید در فاصله 300 میلی متری از سقف نصب شود. هنگامی که از گاز مایع استفاده می شود، آشکارساز باید در فاصله 300 میلی متری از زمین نصب شود. اگر یک آشکارساز گاز قابل احتراق به درستی به زمین متصل نباشد، تداخل الکترومغناطیسی را نمی توان حذف کرد، که قطعاً بر ولتاژ تأثیر می گذارد و باعث داده های تشخیص نادرست می شود.
بنابراین، در طول ساخت آشکارسازهای گاز قابل احتراق، زمین قابل اعتماد ضروری است. اگر آشکارساز و بلوک های ترمینال آن در مکان های آسیب پذیر در برابر برخورد یا ورود آب نصب شوند، ممکن است منجر به باز شدن یا اتصال کوتاه در سیم کشی برق شود. هنگام لحیم کاری باید از شار غیر خورنده - استفاده شود. در غیر این صورت، مفاصل ممکن است خورده شوند و از هم جدا شوند، یا مقاومت خط ممکن است افزایش یابد که بر تشخیص طبیعی تأثیر می گذارد. ردیاب را نباید انداخت یا روی زمین انداخت. پس از اتمام ساخت و ساز، اشکال زدایی باید انجام شود تا اطمینان حاصل شود که آلارم گاز قابل احتراق در حالت کار عادی قرار دارد.
تعمیر و نگهداری آشکارسازهای گاز قابل احتراق نیز بسیار مهم است. از آنجایی که محیط کار این آشکارسازها اغلب خشن است و بسیاری از آنها در فضای باز نصب می شوند، اغلب در معرض گرد و غبار و گازهای آلوده مختلف قرار می گیرند. برای تشخیص اطلاعات گازهای قابل احتراق، آشکارساز باید با محیط تشخیص در تماس باشد. بنابراین ورود گازهای آلوده و گرد و غبار مختلف در محیط به دتکتور اجتناب ناپذیر است و آسیب ناشی از آن به شرایط کاری ردیاب یک واقعیت عینی است. اگر تعمیر و نگهداری نادیده گرفته شود، تشخیص هشدار گاز قابل احتراق ممکن است مانع شود و منجر به خطا یا عدم شناسایی شود. بنابراین، تمیز کردن و نگهداری منظم آشکارسازهای گاز قابل احتراق یک اقدام مهم برای جلوگیری از خرابی است.
علاوه بر این، باید توجه داشت که زمین باید به طور منظم بررسی شود. اگر زمین نتواند الزامات استاندارد را برآورده کند یا اصلاً زمین وجود نداشته باشد، آشکارساز گاز قابل احتراق به احتمال زیاد تحت تأثیر تداخل الکترومغناطیسی قرار می گیرد و در نتیجه عملکرد نامناسبی ایجاد می کند. همچنین باید به جلوگیری از خرابی های ناشی از پیری اجزا توجه کرد. از منظر قابلیت اطمینان، و همانطور که عمل ثابت کرده است، تعداد خرابی های ناشی از پیری اجزا در سیستم های آشکارساز گاز قابل احتراق با عمر مفید بیش از 10 سال تمایل به افزایش دارد. بنابراین، زمانی که طول عمر یک آشکارساز از حد تعیین شده بیشتر شد، باید به موقع آن را تعویض کرد.
