بحث مختصری در مورد اصول فنی ردیاب های گاز
ردیاب گاز وسیله ای است که برای تشخیص ، تجزیه و تحلیل و اندازه گیری غلظت یک یا چند گاز در هوا استفاده می شود. این دستگاه ها نقش مهمی در کاربردهای مختلف صنعتی ، تحقیقاتی و محیطی دارند ، به ویژه در مکانهایی که گازهای مضر یا غلظت اکسیژن کم ممکن است وجود داشته باشد. در اینجا برخی از اصول فنی متداول آشکارسازهای گازی آورده شده است:
1. سنسورهای الکتروشیمیایی:
سنسورهای الکتروشیمیایی با قرار گرفتن در معرض گاز هدف در یک الکترود خاص ، جریان متناسب با غلظت گاز را تولید می کنند. آنها عمدتاً برای تشخیص گازهای سمی و اکسیژن مورد استفاده قرار می گیرند.
2. سنسور مادون قرمز (IR):
سنسورهای مادون قرمز از ویژگی های جذب گازهای هدف به سمت طول موج خاص نور مادون قرمز استفاده می کنند. سنسور نور مادون قرمز را ساطع می کند و سپس شدت نور عبور از گاز را اندازه گیری می کند. کاهش شدت نور نشان دهنده غلظت گاز است.
3. سنسورهای نیمه هادی اکسید فلزی (MOS):
سنسورهای MOS از یک لایه نیمه هادی اکسید فلزی حساس برای تشخیص گازها استفاده می کنند. هنگامی که این لایه در معرض گازهای خاصی قرار می گیرد ، مقاومت الکتریکی آن تغییر می کند و حضور و غلظت گاز را نشان می دهد.
4. سنسور احتراق کاتالیزوری:
این سنسورها دارای یک عنصر حساس به گاز قابل احتراق هستند که در هنگام وجود گاز می سوزد. افزایش دما یا تغییر مقاومت ناشی از این احتراق برای تعیین غلظت گاز استفاده می شود.
5. تشخیص فوتونیزاسیون (PID):
سنسورهای PID از نور ماوراء بنفش تا نمونه های گاز یونیزه استفاده می کنند. سپس ، جریان یونهای آزاد شده از گاز را اندازه گیری می کند ، که متناسب با غلظت گاز است.
6. ردیاب سرعت صدا:
این سنسورها از این ویژگی استفاده می کنند که گازهای مختلف باعث انتشار صدا در سرعت های مختلف می شوند. اندازه گیری سرعت انتشار صدا می تواند برای تعیین حضور و غلظت گازهای خاص استفاده شود.
7. تجزیه و تحلیل کروماتوگرافی:
در دستگاه های پیچیده تر ، نمونه های گاز با استفاده از کروماتوگرافی گازی قابل تجزیه و تحلیل هستند که می توانند چندین اجزای گاز را از هم جدا و اندازه گیری کنند.
