اخیراً تقاضا برای ابزارهای تشخیص گاز و کنترلرهای IAQ در صنعت HVAC به دلیل افزایش تمرکز بر کیفیت هوای سالم داخلی و بهره وری انرژی افزایش یافته است. به ویژه، آشکارسازهای CO2 یا دی اکسید کربن پرکاربردترین انواع آشکارسازهای گاز/کنترل کننده های تهویه هستند. هنگامی که سطح دی اکسید کربن به سطح معینی می رسد، این کنترل کننده ها آنها را حس می کنند و در صورت لزوم سیگنال هایی را به تجهیزات تهویه منتقل می کنند تا هوای اتاق را خارج و جایگزین کنند. معمولاً موتور دمپر پس از دریافت سیگنال متناسب از این سنسورها طوری تنظیم می شود که هوای تازه وارد محفظه شود. علاوه بر این، بسیاری از کنترلکنندهها حاوی رلههایی هستند که دارای اتصالاتی هستند که ممکن است برای روشن یا خاموش کردن برق به اگزوز و/یا فنهای مکمل باز یا بسته شوند.
به منظور حذف دی اکسید کربن اضافی تولید شده توسط تنفس، آشکارسازهای دی اکسید کربن ناحیه اشغال شده توسط انسان یا حیوان را زیر نظر دارند. پدیده ای که به عنوان "سندرم ساختمان بیمار" شناخته می شود با سطوح بالای دی اکسید کربن مرتبط است. به منظور جلوگیری از تجمع قابل توجه CO2 و مسائل بهداشتی متعاقب آن، اکثر استانداردهای ساختمانی مقدار خاصی از آرایش یا گردش هوا را الزامی می کنند. به طور معمول، آشکارسازهای CO2 دارای یک یا چند رله، یک سیگنال آنالوگ و نقاط تنظیم قابل برنامه ریزی هستند.
آشکارسازهای اکسید نیتروژن و مونوکسید کربن گاراژهای پارکینگ، گاراژهای خدماتی، کارگاههای کوچک موتور، انبارها، گاراژهای زیرزمینی و اتاقهای ژنراتور نمونههایی از مکانهایی هستند که از موتورهای احتراق داخلی استفاده میشود. دی اکسید نیتروژن محصول جانبی احتراق سوخت دیزل است، در حالی که مونوکسید کربن محصول جانبی احتراق بنزین است. مشابه کنترلکنندههای CO2، این دستگاهها سطوح گاز را کنترل میکنند، سیگنالهای آنالوگ متناسب را ارائه میکنند، و/یا دارای رلههایی هستند که به فنهای مرحله متصل هستند تا هوای خطرناک را از یک منطقه خاص حذف کنند.
حتی اگر از نظر فنی ثابت نگه داشتن نرخ تهویه امکان پذیر است، انجام این کار معمولاً مطلوب نیست زیرا نرخ تهویه باید مطابق با تقاضا باشد، که معمولاً زمانی که این گازها تقاضای بیشتری داشته باشند تغییر می کند. علاوه بر این، تهویه ساختمان و فشار ساختمان مربوطه باید متعادل باشد، همانطور که در مقاله قبل از این مقاله به آن پرداخته شد. در نتیجه، یک سیستم کنترل تقاضا در بیشتر شرایط ترجیح داده می شود. در صورت لزوم، این نوع سیستم هوای مضر را از بین می برد و آن را با حجمی معادل هوای تازه آرایش جایگزین می کند. یک آشکارساز/کنترل کننده گاز IAQ که به درستی اجرا شده باشد، نیروی محرکه سیستم است.
