کدام آشکارساز گاز عموماً در ساخت تونل استفاده می شود؟
ساخت تونل یک پروژه نسبتا مهم در مهندسی است. در حین ساخت تونل ها، گازهای قابل اشتعال و برخی ترکیبات آلی فرار زیادی تولید خواهد شد. جزء اصلی گاز قابل اشتعال متان است (که معمولاً به عنوان گاز شناخته می شود) و خطر اصلی آن حوادث انفجار ناشی از احتراق گاز است. ترکیبات آلی فرار نسبتاً پیچیده است و عمدتاً برای بدن انسان مضر است.
اکنون که گازهای تولید شده در تونل ها را می شناسیم، انتخاب آشکارساز گاز مناسب منطقی است.
گازهای سمی و مضر در تونل ها می توانند برای بدن انسان مضر باشند. با توجه به مکانیسم های مختلف اثر بر روی بدن انسان، آنها عمدتا به سه دسته تقسیم می شوند: گازهای تحریک کننده، گازهای خفه کننده و گازهای آلی مسموم کننده حاد.
1. گازهای محرک: از جمله کلر، دی اکسید گوگرد، آمونیاک، فرمالدئید، ازن، اکسیدهای نیتروژن و... اثر محرک قوی بر روی پوست و غشای مخاطی بدن انسان دارد و برخی از آنها نیز دارای اثر خورنده قوی در همان زمان.
2. گازهای خفه کننده: شامل مونوکسید کربن، سولفید هیدروژن، دی اکسید کربن، نیتروژن، اتان، متان، سیانید هیدروژن، اتیلن و... همانطور که از نام آن پیداست این نوع گاز باعث ایجاد هیپوکسی در سلول های بافت خواهد شد و متان ذکر شده در بالا می باشد. همچنین یک گاز خفه کننده
3. گازهای آلی مسموم کننده حاد (VOC): مانند دی کلرومتان، n-هگزان و غیره. در عملیات تونل نه تنها باید مقدار حد انفجار ترکیبات آلی را تشخیص داد، بلکه در تشخیص گازهای سمی نیز به خوبی کار کرد. و حفاظت از آنجایی که این گازها اغلب به حد پایین انفجار نرسیده اند، سمیت آنها قبلاً آسیب قابل توجهی به بدن انسان وارد کرده است. بنابراین برای تشخیص این نوع ترکیبات آلی (VOC) لازم است ابتدا سمیت و سپس حد انفجار تشخیص داده شود.
