چه چیزی یک آشکارساز گاز قابل احتراق را از یک آشکارساز گاز سمی جدا می کند
آشکارساز گازهای قابل احتراق آشکارسازی است که به غلظت یک یا چند گاز قابل احتراق پاسخ می دهد. دو نوع آشکارساز گاز قابل احتراق وجود دارد: نوع کاتالیزوری و نوع نوری مادون قرمز. هنگامی که گاز قابل احتراق وارد آشکارساز می شود، باعث ایجاد واکنش اکسیداسیون (احتراق بدون شعله) در سطح سیم پلاتین می شود و گرمای ایجاد شده باعث افزایش دمای سیم پلاتین می شود و مقاومت سیم پلاتین تغییر می کند.
آشکارساز گاز سمی را می توان برای تشخیص غلظت گازهای سمی مربوطه در زمینه های نفتی، شیمیایی و دارویی در زمان واقعی برای اطمینان از ایمنی کارگران استفاده کرد! آشکارساز گاز سمی یک آشکارساز "هوشمند" بدون تداخل است که از نظر انواع گازهای سمی قابل تشخیص و وسعت دامنه تشخیص در صنعت در رتبه دوم قرار دارد.
آشکارسازهای گازهای قابل احتراق و آشکارسازهای گاز سمی معمولاً تجهیزات مورد استفاده در مکانهای صنعتی هستند. بسیاری از مردم تفاوت بین این دو را نمی دانند. مقاله بعدی به شما خواهد گفت:
1. تشخیص گاز
آشکارساز گازهای قابل احتراق عمدتاً گازهای قابل احتراق را تشخیص می دهد و از متان به عنوان استاندارد برای تشخیص غلظت گاز قابل احتراق استفاده می کند. با توجه به گازهای قابل اشتعال مختلف در محل کاربر، می توان آن را با توجه به گاز اصلی به عنوان غلظت گاز تشخیص استاندارد تنظیم کرد.
آشکارساز گاز سمی باید بداند کدام یک یا چند گاز را تشخیص دهد. شما می توانید یک آشکارساز گاز سمی یا زنگ هشدار را انتخاب کنید، یا می توانید یک آشکارساز گاز سمی ترکیبی را انتخاب کنید. بستگی به این دارد که آیا گاز سمی در محل استفاده نیاز به شناسایی دارد یا خیر. بله، یا انواع گازها باید شناسایی شوند.
2. سنسور گاز
آشکارسازهای گازهای قابل احتراق از حسگرهای گاز احتراق کاتالیزوری استفاده می کنند، در حالی که آشکارسازهای گاز سمی از حسگرهای الکتروشیمیایی، حسگرهای مادون قرمز یا سنسورهای PID استفاده می کنند. غلظت واحد گاز شناسایی شده متفاوت است و یک سری فرمول برای تبدیل خاص مورد نیاز است.
