تفاوت بین اصول PID و FID آشکارسازهای گاز VOC قابل حمل چیست؟
VOC معمولاً به نوعی از ترکیبات آلی فراری اطلاق می شود که باعث آسیب می شوند، با طیف گسترده ای از انواع و منابع، و یکی از خطرات آلودگی در زندگی و تولید مدرن است. یک آشکارساز گاز VOC قابل حمل می تواند محدوده غلظت VOC را تشخیص داده و میزان خطر را تعیین کند. آشکارسازهای گاز VOC قابل حمل بر اساس اصول PID و FID معمولا استفاده می شود. چه تفاوت هایی بین این دو وجود دارد؟
1، اصل تشخیص متفاوت است
آشکارساز گاز VOC قابل حمل بر اساس اصل PID از نور ماوراء بنفش برای یونیزه کردن گاز نمونه برای نظارت بر غلظت VOC استفاده می کند. پس از تخلیه گاز نمونه، همچنان می توان آنالیز ثانویه را روی گاز نمونه انجام داد. با این حال، ابزار نظارت آنلاین VOC بر اساس اصل FID از شعله هیدروژن برای یونیزه کردن گاز نمونه هنگام تشخیص گاز نمونه استفاده می کند. پس از تخلیه گاز نمونه احتراق، ترکیب و غلظت گاز VOC تغییر کرده است و نمی توان آنالیز ثانویه را انجام داد.
2، نصب و استفاده متفاوت
از نظر نصب و استفاده، آشکارساز گاز VOC با استفاده از PID جمع و جور، قابل حمل، نصب آسان و هزینه کمتری دارد. آشکارساز گاز VOC بر اساس اصل FID به دلیل نیاز به سیلندرهای هیدروژن یا ژنراتورهای هیدروژن آنلاین، سختی نصب و الزامات فنی بالاتری دارد و هزینه آن نیز از اصل PID بالاتر است.
3، انواع گازهای شناسایی شده متفاوت است
VOC شناسایی شده توسط اصل PID شامل هیدروکربن های اشباع و غیر اشباع، آروماتیک ها، آمین ها، هیدروکربن های هالوژنه، تیو هیدروکربن ها، الکل ها، لیپیدها و گازهای هیدرازین است. اصل FID به طور گسترده ای برای تشخیص هیدروکربن های فرار و بسیاری از ترکیبات کربن دار استفاده می شود.
4، دامنه نظارت متفاوت است
محدوده نظارت بر اصل FID {{0}}ppm است، در حالی که محدوده نظارت بر اصل PID 1-4000ppm یا 01-10000pmm است. هنگامی که غلظت VOC بالاتر از 10000ppm باشد، خطی بودن FID بهتر است. بنابراین هنگامی که کاربران اصل آشکارسازهای گاز VOC را انتخاب می کنند، باید بر اساس غلظت VOC در محل تصمیم بگیرند.
