تفاوت دتکتورهای گاز ثابت با دتکتورهای گاز قابل حمل چیست؟
با توجه به روش های مختلف نصب و استفاده، دتکتورهای گاز را می توان به دتکتورهای گاز قابل حمل و دتکتورهای گاز ثابت تقسیم کرد. آشکارسازهای گاز ثابت و آشکارسازهای گاز قابل حمل ابزارهای تشخیصی هستند که در محیطهای کاربری مختلف برای تسهیل نظارت بر گاز توسط پرسنل توسعه یافتهاند. تفاوت بین دتکتورهای گاز ثابت و دتکتورهای گاز قابل حمل چیست؟
آشکارسازهای گاز ثابت معمولاً در تجهیزات صنعتی و فرآیندهای تولید استفاده می شوند. با توجه به اینکه دتکتورهای گاز ثابت را می توان در نقاط تشخیص مشخصی برای تشخیص نشت گاز خاص نصب کرد.
سر تشخیص مرکب از سنسورها و فرستنده ها در محل تشخیص نصب می شود و ابزار ثانویه متشکل از مدارها، منبع تغذیه و دستگاه های هشدار در مکانی امن برای نظارت توسط پرسنل نصب می شود.
تنها از نظر فرآیند و فناوری، اصل تشخیص همانند آشکارسازهای معمولی است، اما از نظر فرآیند و فناوری، برای تداوم، طولانی مدت، پایداری و سایر ویژگی های مورد نیاز برای تشخیص ثابت مناسب تر است. استفاده از دتکتورهای ثابت گاز نیز باید بر اساس نوع و غلظت گاز در محل انتخاب شود و به نصب دتکتورهای ثابت گاز در مکان هایی که ممکن است گازهای خاص نشت کند، توجه شود. به عنوان مثال، ارتفاع موثر برای نصب سنسور باید بر اساس وزن یک گاز خاص انتخاب شود.
آشکارساز گاز قابل حمل به دلیل عملکرد راحت، اندازه کوچک و قابلیت حمل به مکان های مختلف تولید، زمان کار طولانی دارد. اگر آشکارساز الکتروشیمیایی توسط یک باتری قلیایی تغذیه شود، می توان آن را به طور مداوم به مدت 1000 ساعت استفاده کرد. آشکارساز LEL، PID و ابزار کامپوزیت جدید از باتریهای قابل شارژ استفاده میکنند و میتوانند به طور مداوم برای نزدیک به 12 ساعت کار کنند. بنابراین، آشکارسازهای گاز قابل حمل به طور فزاینده ای در کارخانه ها و بخش های مختلف بهداشتی مورد استفاده قرار می گیرند.
اگر یک آشکارساز گاز قابل حمل به عنوان زنگ هشدار ایمنی در یک محیط باز مانند یک کارگاه باز استفاده شود، می تواند غلظت گازهای سمی و مضر را به طور مداوم، در زمان واقعی و با دقت در محل نمایش دهد. بنابراین می توان از آشکارساز گاز قابل حمل استفاده کرد.
