تفاوت دماسنج بدن انسان با دماسنج صنعتی چیست؟
در فرآیند تولید، فناوری اندازه گیری دمای مادون قرمز نقش مهمی در کنترل و نظارت بر کیفیت محصول، تشخیص خطای آنلاین تجهیزات و حفاظت از ایمنی و صرفه جویی در انرژی ایفا می کند.
شناخت دماسنج های مادون قرمز، اصول کار و شاخص های فنی، شرایط محیطی، بهره برداری و نگهداری، مبنای انتخاب و استفاده صحیح از دماسنج های مادون قرمز است. سیستم نوری انرژی تابشی مادون قرمز هدف را در میدان دید خود جمع آوری می کند، اندازه میدان دید با موقعیت اجزای نوری و دماسنج تعیین می شود. انرژی مادون قرمز روی یک آشکارساز نوری متمرکز شده و به سیگنال الکتریکی مربوطه تبدیل می شود. سیگنال توسط تقویت کننده و مدار پردازش سیگنال با توجه به الگوریتم داخل دستگاه و تابش هدف تصحیح می شود و سپس به مقدار دمای هدف اندازه گیری شده تبدیل می شود. ضمناً شرایط محیطی هدف و دماسنج مانند دما، جو، آلودگی و تداخل نیز باید در نظر گرفته شود و روش اصلاح نیز در نظر گرفته شود.
تمام اجسام با دمای بالاتر از صفر مطلق دائماً انرژی تابش مادون قرمز را به فضای اطراف ساطع می کنند. انرژی تابش مادون قرمز یک جسم و توزیع طول موج آن - ارتباط نزدیکی با دمای سطح آن دارد. بنابراین، با اندازه گیری انرژی مادون قرمز تابش شده توسط خود جسم، می توان دمای سطح آن را به دقت اندازه گیری کرد که مبنای عینی اندازه گیری دمای تابش فروسرخ است.
در اینجا، باید روشن کنیم که اصل دماسنج های مادون قرمز برای بدن انسان و مصارف صنعتی یکسان است.
تفاوت اصلی در فرآیند پردازش داده سیگنال و فرآیند کالیبراسیون دما در یک فاصله معین نهفته است. کالیبراسیون دما فرآیند آزمایش برای دقت تمام دماسنج های مادون قرمز است. بر اساس دماسنجهای معمولی، دماسنجهای بدن انسان بیشتر با محدوده دمای بدن انسان، مانند 30-45 درجه مطابقت دارند. در طول فرآیند کالیبراسیون، فقط این قسمت از دما با دقت بیشتری کالیبره می شود. دماسنج های صنعتی معمولی فقط دامنه دمایی وسیع تری دارند و فاصله اندازه گیری بیشتری دارند و به طور کلی دماهای بالاتر را اندازه گیری می کنند.
