تفاوت بین اسیلوسکوپ دیجیتال و اسیلوسکوپ آنالوگ چیست؟
اسیلوسکوپ های آنالوگ با استفاده از مدارهای آنالوگ (اسیلوسکوپ، که اساس آن تفنگ الکترونی است) تفنگ الکترونی به صفحه نمایش برای پرتاب الکترون ها، پرتاب الکترون ها با تمرکز تشکیل یک پرتو الکترونی، و ضربه زدن به صفحه نمایش. سطح داخلی صفحه با یک ماده فلورسنت پوشیده شده است، به طوری که پرتو الکترونی که به نقطه برخورد می کند نور ساطع می کند.
اسیلوسکوپ های دیجیتال اسیلوسکوپ هایی با کارایی بالا هستند که توسط یک سری فناوری ها مانند جمع آوری داده ها، تبدیل A/D و برنامه نویسی نرم افزاری تولید می شوند. اسیلوسکوپ های دیجیتال به طور کلی از منوی چند سطحی پشتیبانی می کنند، می توانند گزینه های مختلف، انواع توابع تجزیه و تحلیل را به کاربران ارائه دهند. برخی از اسیلوسکوپ ها نیز وجود دارند که می توانند ذخیره سازی برای ذخیره و پردازش شکل موج ها فراهم کنند.
اسیلوسکوپ های دیجیتال مبتنی بر دیجیتال هستند و بر اساس اصول دیجیتال کار می کنند. به طور کلی سیگنال پیوسته ابتدا نمونه برداری می شود (گسسته). سپس فیلتر کردن.
در حالی که اسیلوسکوپ های آنالوگ مستقیماً سیگنال های پیوسته را با استفاده از مدارهای آنالوگ پردازش کرده و سپس آنها را نمایش می دهند. کل فرآیند بر اساس مدارهای آنالوگ است.
اسیلوسکوپ یک ابزار اندازه گیری الکترونیکی بسیار همه کاره است. این می تواند سیگنال های الکتریکی نامرئی را به تصاویر قابل مشاهده تبدیل کند، به طوری که مردم می توانند روند پدیده های الکتریکی مختلف را مطالعه کنند. استفاده از اسیلوسکوپ ها می تواند طیف وسیعی از سیگنال های مختلف را در طول زمان مشاهده کند، همچنین می توانید از آن برای آزمایش مقادیر مختلف مانند ولتاژ، جریان، فرکانس، اختلاف فاز، تنظیم دامنه و غیره استفاده کنید.
اسیلوسکوپ ها را می توان به اسیلوسکوپ های آنالوگ و اسیلوسکوپ های دیجیتال تقسیم کرد.
اسیلوسکوپ آنالوگ:
اسیلوسکوپ های آنالوگ با اندازه گیری مستقیم ولتاژ سیگنال و نشان دادن ولتاژ به صورت عمودی با عبور پرتو الکترونی از چپ به راست از روی صفحه اسیلوسکوپ کار می کنند.
اسیلوسکوپ های دیجیتال:
اسیلوسکوپ های دیجیتال با تبدیل ولتاژ اندازه گیری شده به اطلاعات دیجیتال از طریق مبدل آنالوگ (ADC) کار می کنند. اسیلوسکوپ دیجیتال مجموعه ای از مقادیر نمونه شکل موج را می گیرد و مقادیر نمونه را ذخیره می کند، حد ذخیره سازی تعیین این است که آیا مقادیر نمونه انباشته شده می توانند شکل موج را به تصویر بکشند تا زمانی که اسیلوسکوپ دیجیتال شکل موج را بازسازی کند.
اسیلوسکوپ های دیجیتال را می توان به اسیلوسکوپ های ذخیره سازی دیجیتال (DSO)، اسیلوسکوپ های فلورسانس دیجیتال (DPO) و اسیلوسکوپ های نمونه برداری تقسیم کرد.
اسیلوسکوپ های آنالوگ برای بهبود پهنای باند نیاز به پیشرفت کامل اسیلوسکوپ، تقویت عمودی و اسکن افقی دارند. برای بهبود پهنای باند اسیلوسکوپ های دیجیتال، فقط عملکرد مبدل A/D جلویی نیاز به بهبود دارد و هیچ الزام خاصی برای اسیلوسکوپ و مدارهای اسکن وجود ندارد. به علاوه، اسیلوسکوپهای دیجیتال میتوانند از حافظه، ذخیرهسازی و پردازش، و همچنین قابلیتهای راهاندازی و تحریک بیش از حد بهره ببرند. در دهه 1980، اسیلوسکوپهای دیجیتال به شهرت رسیدند و نتایج متعددی حاصل شد، با روند جایگزینی جامع اسیلوسکوپهای آنالوگ، اسیلوسکوپهای آنالوگ از پیشزمینه به پسزمینه عقبنشینی کردند.
