تفاوت بین اسیلوسکوپ دیجیتال و اسیلوسکوپ آنالوگ چیست؟
اسیلوسکوپ های آنالوگ از مدارهای آنالوگ (لوله های اسیلوسکوپ، که بر اساس تفنگ های الکترونی ساخته شده اند) استفاده می کنند. تفنگ الکترونی الکترون ها را به سمت صفحه گسیل می کند. الکترون های ساطع شده برای تشکیل یک پرتو الکترونی متمرکز شده و به صفحه نمایش برخورد می کنند. سطح داخلی صفحه با یک فسفر پوشانده شده است که در جایی که پرتو الکترونی به آن برخورد می کند، نور ساطع می کند.
اسیلوسکوپ های دیجیتال اسیلوسکوپ هایی با کارایی بالا هستند که توسط یک سری فناوری ها مانند جمع آوری داده ها، تبدیل A/D و برنامه نویسی نرم افزاری تولید می شوند. اسیلوسکوپ های دیجیتال به طور کلی از منوهای چند سطحی پشتیبانی می کنند و می توانند گزینه های متعدد و عملکردهای تحلیلی را در اختیار کاربران قرار دهند. برخی از اسیلوسکوپ ها نیز وجود دارند که می توانند ذخیره سازی برای ذخیره و پردازش شکل موج ها فراهم کنند.
اسیلوسکوپ های دیجیتال از روش های نمایش دیجیتال استفاده می کنند و اصول کار آنها بر پایه دیجیتال است. به طور کلی، ابتدا سیگنال پیوسته نمونه برداری می شود (گسسته). سپس فیلتر کنید.
اسیلوسکوپ های آنالوگ به طور مستقیم سیگنال های پیوسته را با استفاده از مدارهای آنالوگ پردازش کرده و سپس آنها را نمایش می دهند. کل فرآیند بر اساس مدارهای آنالوگ است.
اسیلوسکوپ یک ابزار اندازه گیری الکترونیکی بسیار همه کاره است. این می تواند سیگنال های الکتریکی نامرئی را به تصاویر قابل مشاهده تبدیل کند و مطالعه فرآیندهای تغییر پدیده های مختلف الکتریکی را برای افراد آسان تر کند. از اسیلوسکوپ می توان برای مشاهده منحنی های شکل موج دامنه های سیگنال های مختلف که با زمان تغییر می کند استفاده کرد. همچنین می توان از آن برای آزمایش مقادیر مختلف الکتریکی مانند ولتاژ، جریان، فرکانس، اختلاف فاز، مدولاسیون دامنه و غیره استفاده کرد.
اسیلوسکوپ ها را می توان به اسیلوسکوپ های آنالوگ و اسیلوسکوپ های دیجیتال تقسیم کرد.
اسیلوسکوپ آنالوگ:
اسیلوسکوپ های آنالوگ با اندازه گیری مستقیم ولتاژ سیگنال و رسم ولتاژ در جهت عمودی توسط پرتو الکترون هایی که از چپ به راست از روی صفحه اسیلوسکوپ عبور می کنند، کار می کنند.
اسیلوسکوپ دیجیتال:
روش کار یک اسیلوسکوپ دیجیتال این است که ولتاژ اندازه گیری شده را از طریق مبدل آنالوگ (ADC) به اطلاعات دیجیتال تبدیل می کند. اسیلوسکوپ دیجیتال یک سری نمونه از شکل موج را می گیرد و نمونه ها را ذخیره می کند تا زمانی که حد ذخیره سازی تعیین شود تا مشخص شود آیا نمونه های انباشته شده می توانند شکل موج را به تصویر بکشند یا خیر. سپس اسیلوسکوپ دیجیتال شکل موج را بازسازی می کند.
اسیلوسکوپ های دیجیتال را می توان به اسیلوسکوپ های ذخیره سازی دیجیتال (DSO)، اسیلوسکوپ های فسفر دیجیتال (DPO) و اسیلوسکوپ های نمونه برداری تقسیم کرد.
برای افزایش پهنای باند اسیلوسکوپ های آنالوگ، لوله های اسیلوسکوپ، تقویت عمودی و اسکن افقی باید به طور کامل ارتقا یابد. برای بهبود پهنای باند یک اسیلوسکوپ دیجیتال، فقط باید عملکرد مبدل A/D جلویی را بهبود بخشید و هیچ الزام خاصی برای لوله اسیلوسکوپ و مدار اسکن وجود ندارد. اسیلوسکوپهای دیجیتال به علاوه میتوانند از حافظه، ذخیرهسازی و پردازش و همچنین قابلیتهای راهاندازی و پیشروی به طور کامل استفاده کنند. در دهه 1980، اسیلوسکوپ های دیجیتال به طور ناگهانی ظهور کردند و به نتایج متعددی دست یافتند. آنها پتانسیل جایگزینی کامل اسیلوسکوپ های آنالوگ را دارند. اسیلوسکوپ های آنالوگ در واقع از میز جلو به پس زمینه عقب نشینی کرده اند.
