شعاع تشخیص آشکارساز گازهای قابل احتراق چقدر است
در فرآیند تولید کارخانه نیاز به استفاده و یا تولید انواع مواد شیمیایی خطرناک داریم که در این میان مواد سمی و انفجاری بسیار با ریسک بالا وجود دارد. در طراحی فرآیند، نه تنها می توان ایمنی تولید را با اتخاذ عملیات بسته، حفظ فاصله ایمن، راه اندازی تهویه مکانیکی، و اطمینان از مناطق کاهش فشار تضمین کرد، بلکه اقدامات نظارتی لازم را نیز می توان برای کاهش تا حد زیادی خطرات انجام داد. به عنوان مثال نصب دتکتورهای گاز قابل احتراق و دتکتورهای گاز سمی.
هشدار گاز قابل احتراق، همچنین به عنوان هشدار تشخیص نشت گاز شناخته می شود، یک زنگ هشدار پیشگیرانه در نظارت بر ایمنی منطقه ای است. هنگامی که آلارم گاز قابل احتراق در محیط صنعتی تشخیص دهد که غلظت گاز قابل احتراق به نقطه بحرانی حد انفجار پایین یا فوقانی رسیده است، آشکارساز گاز قابل احتراق و آشکارساز گاز سمی یک سیگنال هشدار ارسال می کند تا به کارگران یادآوری کند که اقدامات ایمنی را انجام دهند و برای جلوگیری از انفجار، آتش سوزی و حوادث مسمومیت، سیستم های اگزوز، قطع، و پاشش را هدایت کنید و از تولید ایمن اطمینان حاصل کنید.
شعاع تشخیص آشکارساز گازهای قابل احتراق چقدر است؟
آشکارساز گازهای قابل احتراق آشکارسازی است که به تغییرات غلظت یک یا چند گاز قابل احتراق پاسخ می دهد. می توان آن را به فواصل نصب آشکارساز گاز نوع نقطه ای و خطی (توزیع شده) با فواصل نصب در فضای باز هر 15 متر، یعنی شعاع حفاظتی 7.5 متر تقسیم کرد. فاصله نصب بین قسمت های سرپوشیده و نیمه بسته 7 متر است که به معنی شعاع حفاظتی 3.5 متر است. کاوشگرهای گاز قابل احتراق با وزن مخصوص بیشتر از 0.975، یعنی سنگین تر از هوا، مانند گاز مایع، در ارتفاع 0.3-1 متری از سطح زمین نصب می شوند. آشکارسازهای گاز قابل احتراق با وزن مخصوص هیدروژن کمتر از هوا باید در محدوده 0.3-2 متر از سقف نصب شوند.
