ردیاب گاز چیست و چه کاربردی دارد
آشکارساز گاز چیست؟ یک آشکارساز گاز توسط فناوری Wuhan Juzhou به شما نشان داده می شود. ابزاری که می تواند گاز را تشخیص دهد، آشکارساز گاز نامیده می شود. انواع مختلفی از آشکارسازهای گاز وجود دارد، از جمله آشکارسازهای گاز قابل احتراق، آشکارسازهای گاز سمی، آشکارسازهای گاز ثابت، آشکارسازهای گاز منفرد، آشکارسازهای گاز مرکب و بسیاری دیگر.
غلظت گاز محیط را می توان با آشکارساز گاز پیدا کرد. به عنوان مثال، برخی از گازهای خطرناک و خطرناک یا گازهای قابل احتراق در طی فرآیندهای صنعتی تولید می شوند. می تواند فورا ترکیب و غلظت محتویات مختلف را در محیط تولید صنعتی گازی تعیین کند و به سرعت نتایج را شناسایی کند. هنگامی که گاز قابل اشتعال یا سمی به محیط نشت می کند و آشکارساز گاز متوجه می شود که غلظت گاز به حد بحرانی رسیده است که توسط زنگ انفجار یا مسمومیت ایجاد شده است، هشدار به پرسنل هشدار می دهد تا اقدامات احتیاطی ایمنی را انجام دهند.
سنسورهای گاز عمدتاً توسط آشکارسازهای گاز برای شناسایی گازها استفاده می شوند. سنسورهای گاز الکتروشیمیایی، سنسورهای گاز PID، حسگرهای گاز مادون قرمز، سنسورهای گاز احتراق کاتالیستی و ... نمونه هایی از سنسورهای گاز هستند. برای اندازه گیری غلظت گاز، گازهای مختلف به حسگرهای گاز متفاوتی نیاز دارند. حسگرهایی که در گازها و موقعیتهای مختلف به کار میروند نیز متفاوت هستند و اکثر آنها به دو دسته تقسیم میشوند: حسگرهایی که غلظت گازهای خطرناک را تشخیص میدهند و حسگرهایی که غلظت گازهای قابل انفجار گازهای قابل اشتعال را تشخیص میدهند.
اکثر سنسورهایی که برای اندازه گیری غلظت گازهای مضر استفاده می شوند، سنسورهای الکتروشیمیایی هستند که بر اساس اصول الکتروشیمیایی کار می کنند. الکترولیت عامل کلیدی است که بر کیفیت زندگی آنها تأثیر می گذارد. برای سنسورهای معمولی، الکترولیت پس از دو تا سه سال تمام می شود و دیگر کار نمی کند. سنسور الکتروشیمیایی دو تا سه سال عمر می کند، با این فرض که همه چیز به طور معمول کار می کند. سنسورهای احتراق کاتالیستی که عمر مفیدی بین 3 تا 5 سال دارند، رایج ترین نوع سنسورهایی هستند که برای اندازه گیری غلظت گازهای قابل احتراق استفاده می شوند.
