آشکارسازهای گاز چه گازهایی را می توانند تشخیص دهند؟

آشکارسازهای گاز چه گازهایی را می توانند تشخیص دهند؟

آشکارساز گاز ابزاری برای تشخیص غلظت نشت گاز است که عمدتاً به آشکارسازهای گاز قابل حمل اشاره دارد. عمدتاً انواع گازهای موجود در محیط را از طریق حسگرهای گاز تشخیص می دهد. سنسورهای گاز انواع مختلفی دارند که برخی بر اساس اصول شیمیایی و برخی بر اساس اصول فیزیکی ساخته می شوند. حسگرهای مختلفی برای واکنش های گازی مختلف استفاده می شود که به آشکارسازهای گاز اجازه می دهد تا گازهای مختلف را شناسایی کنند. بنابراین، آشکارسازهای گاز چه گازهایی را می توانند تشخیص دهند؟ در کار روزانه، آشکارسازهای گاز اغلب برای تشخیص سه نوع گاز مورد نیاز هستند: گازهای قابل اشتعال، گازهای سمی، و ترکیبات آلی فرار (VOCs).

1، گاز قابل احتراق
گازهای قابل احتراق معمولاً در استفاده از آشکارسازهای گاز مشاهده می شوند. مفهوم گازهای قابل احتراق به گازهایی اطلاق می شود که می توانند به طور یکنواخت با هوا (یا اکسیژن) در محدوده غلظت معینی مخلوط شوند تا یک گاز از پیش مخلوط شده تشکیل دهند. هنگامی که در معرض یک منبع آتش قرار می گیرد، منفجر می شود و مقدار زیادی انرژی در طول فرآیند احتراق آزاد می کند. چنین گازهایی معمولاً در محیط کار صنایعی مانند پتروشیمی و صنایع شیمیایی وجود دارند. گازهای قابل احتراق متداول عبارتند از هیدروژن (H2)، مونوکسید کربن (CO)، متان (CH4)، اتان (C2H6)، پروپان (C3H8)، بوتان (C4H10)، اتیلن (C2H4)، پروپیلن (C3H6)، بوتن (C4H8)، استیلن (C2H4H4)، پروپین (C2H4H4) (H2S)، فسفین (PH3) و غیره. آشکارسازهای گاز ما قادر به تشخیص گازهای قابل احتراق ذکر شده در بالا هستند. برخی از آشکارسازهای گاز فقط یک نوع گاز را شناسایی می کنند، در حالی که برخی دیگر می توانند چندین نوع گاز را شناسایی کنند. هنگام انتخاب یک آشکارساز گاز برای تشخیص گازهای قابل اشتعال، باید بر اساس{29}محیط سایت خود انتخاب کنیم. اگر محیط کار ما نسبتاً ساده است و تنها یک گاز وجود دارد، یک آشکارساز گاز را انتخاب می کنیم. با این حال، در محیط کار واقعی، بسیار پیچیده است. ما اغلب با موقعیت هایی مواجه می شویم که چندین گاز با هم مخلوط می شوند، مانند گاز مایع، گاز طبیعی، گاز و غیره که همه آنها حاوی چندین گاز قابل اشتعال هستند. در این زمان، ما به یک آشکارساز گاز کامپوزیت چند در یک نیاز داریم. با استفاده از این آشکارساز، می توانیم تشخیص دهیم که کدام گاز قابل احتراق دارای محتوای بالایی در آن گازهای مخلوط است و در نتیجه از خطر احتراق و انفجار جلوگیری می کند.

2، گاز سمی
گازهای سمی به گازهایی گفته می شود که برای بدن انسان مضر هستند و می توانند باعث مسمومیت شوند. آنها عمدتاً به گازهای تحریک کننده (اشاره به گازهایی که می توانند چشم و مخاط تنفسی را تحریک کنند) و گازهای خفه کننده (به گازهای سمی که می توانند باعث کمبود اکسیژن در بدن شوند) تقسیم می شوند. گازهای خفه کننده را می توان به گازهای خفه کننده خالص، گازهای خفه کننده خون و گازهای خفه کننده سلولی تقسیم کرد. این گازها می توانند به طور مستقیم به بدن انسان آسیب برسانند و همچنین بسیار خطرناک هستند. گازهای سمی رایج عبارتند از مونوکسید کربن (CO)، سولفید هیدروژن (H2S)، آمونیاک (NH3)، کلر (CL2)، دی اکسید گوگرد (SO2) و غیره. هنگامی که آشکارسازهای گاز گازهای سمی را شناسایی می کنند، معمولاً آنها را از چندین سطح کمیت می کنیم:

1. TWA: غلظت متوسط ​​وزنی 8 ساعته، معمولاً هر 15 دقیقه نمونه برداری می شود. پرسنلی که به مدت 8 ساعت در محیطی کمتر از این غلظت کار می کنند بر سلامتی آنها تأثیری نخواهد داشت.

2. STEL: غلظت متوسط ​​وزنی 15 دقیقه، معمولاً هر 5 دقیقه یکبار نمونه برداری می شود. ماندن پرسنل در محیطی کمتر از این غلظت به مدت 15 دقیقه صدمات جبران ناپذیری به همراه نخواهد داشت.

3. IDLH: غلظتی که تهدیدی فوری برای زندگی و سلامتی است که گاهی به آن دوز کشنده فوری می گویند. پرسنل فوراً می میرند یا توانایی خود را برای فرار در این تمرکز از دست می دهند.

4. MAC: حداکثر غلظت مجاز. در محیطی کمتر از این غلظت، کارگرانی که به مدت طولانی در کار تولیدی مشغول هستند، هیچ گونه خطر شغلی حاد یا مزمن ایجاد نمی کنند.
پس از دانستن چهار سطح بالا، می‌توانیم از مقادیر یا سیگنال‌های آلارم موجود در آشکارساز گاز برای تعیین اینکه آیا گازهای سمی در محیط کارمان نشت می‌کنند یا به بدن انسان آسیب می‌رسانند، استفاده کنیم.

3، VOC (ترکیبات آلی فرار)
مفهوم VOC به هر مایع یا جامدی آلی اشاره دارد که می تواند به طور خود به خود در دما و فشار اتاق تبخیر شود که معمولاً به عنوان حلال آلی شناخته می شود. آشکارسازهای گاز معمولی می توانند بنزین، گازوئیل، بنزن، نفت خام، رنگ و غیره را تشخیص دهند.
از طریق مقدمه بالا، ما به طور تقریبی انواع گازهایی را که می توان توسط آشکارسازهای گاز شناسایی و تعیین کرد، درک کرده ایم که کمک بزرگی به ما در انتخاب یک آشکارساز گاز مناسب کرده است. انتخاب یک آشکارساز گاز مناسب می تواند تولید و عمر ما را بهتر تضمین کند.