حد پایین انفجار آشکارساز گاز به چه معناست؟
اگر غلظت تستر گاز قابل اشتعال خیلی کم یا زیاد باشد، خطری وجود ندارد. تنها زمانی می سوزد یا منفجر می شود که با هوا مخلوط شود و مخلوطی تشکیل دهد، یا به طور دقیق تر، زمانی که با اکسیژن مواجه می شود تا مخلوطی به نسبت معین ایجاد کند. احتراق یک واکنش اکسیداسیون شدید همراه با نور و گرما است. باید دارای سه عنصر باشد: الف. مواد قابل احتراق (گاز)؛ ب کمک احتراق (اکسیژن)؛ ج منبع احتراق (دما). احتراق گازهای قابل احتراق را می توان به دو دسته تقسیم کرد. یکی احتراق انتشاری است، یعنی گاز قابل احتراقی که تبخیر میشود یا بیرون میآید یا از تجهیزات نشت میکند، با برخورد با منبع اشتعال مخلوط میشود و میسوزد. نوع دیگر احتراق زمانی است که گاز و هوا قابل احتراق با هم مخلوط شده و مشتعل می شوند. این نوع واکنش احتراق شدید و سریع است و به طور کلی فشار و صدای زیادی تولید می کند که به آن انفجار نیز می گویند. هیچ تمایز دقیقی بین احتراق و انفجار وجود ندارد.
ادارات و کارشناسان معتبر مربوطه تجزیه و تحلیل احتراق و انفجار گازهای قابل احتراق فعلی کشف شده را انجام داده اند و حدود انفجار گازهای قابل اشتعال را فرموله کرده اند که به حد بالا انفجار (UEL به انگلیسی) و حد انفجار پایین (محدودیت انفجار پایین در انگلیسی) تقسیم می شود. مخفف LEL؟). در زیر حد انفجار پایین، محتوای گاز قابل احتراق در گاز مخلوط برای ایجاد احتراق یا انفجار کافی نیست. بالاتر از حد بالا، محتوای اکسیژن در گاز مخلوط برای ایجاد احتراق یا انفجار کافی نیست. علاوه بر این، احتراق و انفجار گاز قابل احتراق نیز با عواملی مانند فشار گاز، دما و انرژی اشتعال مرتبط است. حدود انفجار به طور کلی بر حسب غلظت درصد حجمی بیان می شود.
حد انفجار یک اصطلاح کلی برای حد انفجار پایین و حد انفجار بالا است. انفجار تنها زمانی رخ می دهد که غلظت گاز قابل اشتعال در هوا بین حد انفجار پایین و حد بالایی انفجار باشد. هیچ انفجاری در زیر حد انفجار پایین یا بالاتر از حد انفجار بالا وجود نخواهد داشت. بنابراین، هنگام انجام اندازهگیریهای انفجار، غلظت آلارم معمولاً زیر 25٪ LEL از حد پایین انفجار تنظیم میشود.
